ζεστό κακάο

θεωρία και πρακτική των παιχνιδιών ρόλων

Χακμάστερ Μπέηζικ/Αντβάνσντ: επιτέλους μάχες με τακτική;

Posted by Αντώνιος Σ. στο 04/11/2010


Ξαναδοκιμάζω λοιπόν, τώρα που δεν χρειάζονται διευκρινίσεις.

Πριν από λίγες μέρες ανακοινώθηκε το βιβλίο των τεράτων του Χακμάστερ. Το Χακμάστερ, ένα παιχνίδι ρόλων φαντασίας περιορισμένης μαγείας όπου οι χαρακτήρες πρώτου επιπέδου είναι πραγματικά αδύναμοι, έχει κυκλοφορήσει σε βασική έκδοση με απλούς κανόνες και καλύπτει τους χαρακτήρες ως το πέμπτο επίπεδο. Αναμένεται η έκδοση Αντβάνσντ που θα καλύπτει την πλήρη εξέλιξη των χαρακτήρων ως το (σύνηθες) εικοστό επίπεδο.

Την αναμένω με μεγάλο ενδιαφέρον.

Δεν είναι απλώς βελτίωση της αποκαλούμενης ‘τέταρτης’ έκδοσής του (στην πραγματικότητα πρώτης, επρόκειτο για παρωδία βασισμένη στο Νάιτς οφ δε Ντίννερ Τέιμπλ), παρά η κατά πολύ βελτιωμένη εκδοχή της δεύτερης έκδοσης του Αντβάνσντ Ντι Εν Ντι. Συνεχίζοντας την παράδοση του Χακμάστερ, οι χαρακτήρες μπορούν να βελτιώσουν και τα βασικά τους χαρακτηριστικά και όχι μόνον τις δεξιότητές τους. Τα ξόρκια απεγκλωβίζονται από το σύστημα α λα Τζακ Βανς που καθιέρωσε το Ντι Εν Ντι (το οποίο ωστόσο πήρε ήδη τις αποστάσεις του από την τρίτη του έκδοση), και γίνονται μείγμα πόντων και ‘βάνσειας’ μαγείας. Κάποιες ασυναρτησίες παραμένουν (20εδρο για τις επιθέσεις, 100εδρο για τις δεξιότητες), ωστόσο θέλω πολύ να δω τους κανόνες για δύο πολύ ενδιαφέροντα ζητήματα: α) την προτεραιότητα στη μάχη και β) την αντιπαράθεση ζαριών.

Στην προτεραιότητα το σύστημα προσπαθεί να παίξει σε πραγματικό χρόνο. Δεν υπάρχουν γύροι. Η προτεραιότητα καθορίζεται στην αρχή αναλόγως του πόσο γρήγορος είναι ο καθένας, αν φοράει ή δεν φοράει πανοπλία, ποιο όπλο χρησιμοποιεί κλπ. Οι ενέργειες έχουν κόστος σε δευτερόλεπτα. Μπορεί ένας ταχύς χαρακτήρας με ελαφρύ οπλισμό να μπορεί να χτυπήσει περισσότερες φορές έναν αργό χαρακτήρα με πανοπλία και βαρύ οπλισμό, γιατί πχ θα χτυπάει στα δευτερόλεπτα 3, 7, 11, 15 κοκ, ενώ ο άλλος χτυπάει στα δευτερόλεπτα 8, 16, 24 κλπ. Η ιδέα είναι πολύ διαφορετική από αυτήν της τρίτης έκδοσης του Ντι Εν Ντι που σπάει μεν το χρόνο της μάχης σε γύρους, ωστόσο σε κάθε γύρο πορβλέπει ότι πέραν από την επίθεση μπορούν να γίνουν επιπλέον ενέργειες: να περπατήσει κανείς μια μικρή απόσταση, να βγάλει ένα αντικείμενο από την τσάντα του κλπ. Και… μου αρέσει πολύ! Τουλάχιστον στη θεωρία. Χρειάζεται περισσότερη προσοχή από όλους για να μην γίνει χρονοβόρο ή κουραστικό. Και μπορεί να δώσει τη δυνατότητα για πραγματικές τακτικές στη μάχη κι όχι απλώς για μηχανικές ρίψεις ζαριών.

Αυτή ωστόσο που μου αρέσει ακόμη περισσότερο και θέλω να δω σε όλη της τη δόξα είναι η αντιπαράθεση ζαριών. Θα μπορούσα να πάρω τη βασική έκδοση (15 δολάρια ΗΠΑ για το βασικό βιβλίο σε πδφ, τζάμπα), θέλω να δω όμως την πολύπλοκη εκδοχή της. Δεν υπάρχουν πλέον στατικοί αριθμοί-στόχοι τους οποίους πρέπει να υπερκεράσει ο παίκτης για να επιτύχει κάτι, το κλασικό δηλαδή ‘χρειάζεσαι 16 στο εικοσάεδρο για να πετύχεις τον αντίπαλό σου’. Κάθε φορά που χαρακτήρας και τρίτος χαρακτήρας έρχονται σε αντιπαράθεση οποιοδήποτε είδους (πχ επίθεση/άμυνα, πειθώ/αντίσταση σε πειθώ, προσπάθεια για σιωπηλό βάδισμα/προσπάθεια εντοπισμού θορύβων) και οι δύο ρίχνουν το ζάρι. Στις ζαριές τους προσθέτουν τα συν ή τα πλην από τις δεξιότητές τους, το έδαφος, τις συνθήκες, ό,τι είναι σχετικό. Και το μεγαλύτερο άθροισμα κερδίζει.

Αυτό σημαίνει πολύ περισσότερες ζαριές από όλους. Θα μπορούσε σε στατιστικό επίπεδο κανείς να βγάλει ακριβώς τα ίδια αποτελέσματα με μία μόνο ζαριά; Προφανώς. Καθυστερεί το παιχνίδι με αντιπαράθεση ζαριών; Προς εξέταση. Ωστόσο και μόνον η ιδέα ότι πρόκειται για πραγματική αντιπαράθεση όπου τον κύριο λόγο έχει η προσπάθεια, η στιγμή, η τύχη ίσως αλλά και των δύο, όσο ρυθμιζόμενη κι αν είναι, μου αρέσει. Οι παίκτες φαντάζουν κύριοι της μοίρας τους. Έχουν κάτι να κάνουν. Ο οργανωτής δεν ρίχνει αδιάκοπα ζαριές επί ζαριών όταν ‘είναι η σειρά του’, κι ούτε χασμουριέται σκεπτόμενος ‘καλά καλά θα δείτε’ όταν επιτίθενται οι παίκτες. Θα πρέπει να αμυνθεί έξυπνα για τους χαρακτήρες του.

Χρόνια είχε παιχνίδι να μου κινήσει έτσι το ενδιαφέρον από άποψη κανόνων και μόνον. Το παράδειγμα που δίνει η Κένζερ έχει πολλά από αυτά που θέλω να δω σε μια μάχη: ένταση, ρεαλισμό, μαζική συμμετοχή. Για να δούμε.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: