ζεστό κακάο

θεωρία και πρακτική των παιχνιδιών ρόλων

Σχέσεις εξουσίας μεταξύ των χαρακτήρων

Posted by Αντώνιος Σ. στο 31/10/2010

Αφορμή για αυτό το θέμα είναι μια παλιά καμπάνια μέσω φόρουμ στην οποία και συμμετείχα. Περιληπτικά, και με όλες τις διαφορές ανάμεσα σε ένα παραδοσιακό επιτραπέζιο παιχνίδι ρόλων με οργανωτή και ένα παιχνίδι ρόλων σε φόρουμ με πολλούς οργανωτές, μη ταυτόχρονες απαντήσεις και πολλά άλλα, δημιουργήθηκε μια σχέση εξουσίας μεταξύ των χαρακτήρων. Κάποιοι χαρακτήρες (ανάμεσά τους κι εγώ) συνέλαβαν, δίκασαν και καταδίκασαν μια ομάδα άλλων χαρακτήρων για κάποιο έγκλημά τους. Εμείς δικαστές, αυτοί κατηγορούμενοι και τελικά καταδικασθέντες.

Η ρολοπαιξία δε με ικανοποίησε, αν και ξεκινήσαμε δυναμικά και με ενέργεια. Παρότι η ομάδα στην οποία συμμετείχα προσπάθησε μέχρις εσχάτων να δώσει την αίσθηση χώρου, χρόνου και κλίματος, δηλαδή ένα ψευδομεσαιωνικό δικαστήριο ιεροεξεταστών με όλην την απολυτότητα που αυτό δημιουργεί, χωρίς να υπολογίζω ήδη τις ισχυρές μαγείες κλπ που συντείνουν στο όλο κλίμα (ποιος δεν θα τρόμαζε αν δικαστής χρησιμοποιούσε μαγικά για να ρωτήσει το θύμα ποιός το σκότωσε;), οι φίλοι από την άλλη ομάδα όχι απλώς δεν ακολούθησαν παρά κρίνω ότι έπαιξαν άσχημα ως παίκτες. Εικάζω ότι αυτό συνέβη όχι επειδή είναι κακοί παίκτες, αλλά επειδή, μεταξύ άλλων, δυσανασχέτησαν λόγω της σχέσης αυτής.

Συνήθως οι παίκτες θεωρούμε τους χαρακτήρες μας αυτοτελείς οντότητες ίσης αξίας. Αν κάποιος γίνεται ‘αρχηγός’ σε μία ομάδα αυτό συμβαίνει μέσω της υπόδυσής του και ενδεχομένως της παικτικής εξωστρέφειάς του. Μπορεί να μιλάει περισσότερο, να είναι ως άτομο αρχηγικός. Το ότι υποδύεται αρχηγικό χαρακτήρα είναι άσχετο, αν δεν τον υποδυθεί καλά. Δεν δεχόμαστε εύκολα ως παίκτες σχέσης άμεσης εξουσίας, όπως πχ του δικαστή και του κατηγορουμένου, του κυρίου και του δούλου, του εκατόνταρχου και του λεγεωνάριου. Οι αποφάσεις παίρνονται δημοκρατικά, κοινή συναινέσει τις περισσότερες φορές και μας ενοχλεί το να κρίνονται οι χαρακτήρες μας από τους άλλους χαρακτήρες (κάτι το οποίο δεν ισχύει για τον οργανωτή και τους τρίτους χαρακτήρες).

Γιατί όμως;

Αν πράγματι η παρατήρησή μου είναι σωστή, πληθώρα παιχνιδιών δεν μπορούν να παιχτούν αληθοφανώς και πολλές καταστάσεις δεν μπορούν να οργανωθούν καθόλου. Πώς να ρολοπαίξουμε στον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο αν όλοι οι παίκτες είναι απλοί στρατιώτες ενώ οι ανώτεροι τους είναι αποκλειστικά τρίτοι χαρακτήρες; Πώς να παιχτεί το πλήρωμα διαστημοπλοίου όπου κάποιος είναι ο κυβερνήτης και έχει τον τελευταίο λόγο όταν πρόκειται να παρθεί απόφαση; Πώς να παιχθεί μια οικογενειακή σχέση μεταξύ πατέρα και γιού, πλούσιου και φτωχού, εργοδότη και εργαζομένου;

Αν αντέστρεφα το ερώτημα θα ήταν, ρητορικά, πώς είναι δυνατόν να παίζονται χαρακτήρες οι οποίοι είναι διαρκώς και απολύτως ίσοι (με μοναδική εξαίρεση ίσως τον τομέα δραστηριότητάς τους); Πού συμβαίνει αυτό στην πραγματική ζωή; Η αφελής μου απάντηση είναι ‘πουθενά’.

Μπορώ να σκεφτώ πλείστους όσους λόγους για τους οποίους η ρολοπαιξία υπό καθεστώς ανισότητας μπορεί να είναι εκνευριστική, είτε γίνεται περιορισμένα είτε παρατεταμένα. Θέλω όμως τη δική σας γνώμη, γιατί αισθάνομαι ότι όταν οι καταστάσεις ανισότητας των χαρακτήρων αφαιρούνται από το παιχνίδι ο κόσμος πάσχει τρομερά, μια και ανισότητα υπάρχει μόνο μεταξύ χαρακτήρων και τρίτων χαρακτήρων. Αυτή είναι η από κεκτημένη ταχύτητα αποτύπωση στον κόσμο του παιχνιδιού της σχέσης παικτών και οργανωτή. Αυτό όμως μου φαντάζει απλοϊκό.

Μήπως είμαι τελικά ο μόνος που θα με ενδιέφερε να παίξω τον σύμβουλο του βασιλιά, το πρωτοπαλίκαρο του αρχηγού, τον στρατιώτη του λοχαγού, με τον βασιλιά, τον αρχηγό και τον λοχαγό να μην είναι τρίτος χαρακτήρας παρά χαρακτήρας συμπαίκτη μου; Να είμαι δηλαδή, σε κοινωνικό και πολιτικό επίπεδο (και όχι απαραίτητα σε επίπεδο στατιστικής αποτύπωσης), υποδεέστερος του χαρακτήρα του συμπαίκτη μου;

Advertisements

13 Σχόλια to “Σχέσεις εξουσίας μεταξύ των χαρακτήρων”

  1. Γιώργος M. said

    Πολύ εύστοχο ερώτημα. Με προβλημάτισε θυμάμαι όταν είχαμε δει την αόρατη απειλή. Να μια ενδιαφέρουσα σχέση μεταξύ δασκαλου και μαθητή. Πως θα μπορούσε να αποδοθεί αυτό σε ένα παιχνίδι ρολων; Νομίζω δε το συναντούσαμε συχνά στο παρελθόν γιατί οι κανόνες είχαν μια εμμονη με την ισορροπία (ίσως επειδή το κύριο κοινό ήταν άντρες και μάλιστα έφηβοι;). Αυτό περιορίζει όμως και το ευρος των ιστοριών που μπορεί να εξερευνήσει κανεις παίζοντας ρόλους. Πόσες φορες έχουμε συναντήσει το κλισέ με τον νάνο που έχει έχθρα με το ξωτικό κτλ. Αν υπάρχει ένα κλίμα εμπιστοσύνης στην ομάδα και μια στοιχειώδης ωριμότητα, κάλλιστα θα μπορούσε να παιχτεί κάτι τελείως διαφορετικό, που θα ήταν και πολύ πιο ενδιαφέρον.
    Έχεις κάτι υπόψη σου σε πλαίσιο κανόνων που να απαιτεί/ενθαρρύνει τέτοια δυναμική; θυμάμαι παλιότερα είχες κάνει λόγο για το «ρεηθ δε ομπλιβιον» – αλλα αυτό ήταν κουφό έτσι κι αλλιώς. προσπαθώ να σκεφτώ κάποιο άλλο παράδειγμα αλλα δε μού’ρχεται.

  2. Αντώνιος Σ. said

    Το μόνο το οποίο μπορώ να σκεφτώ Γιώργο είναι η ενισχυμένη μορφή της Nοοτροπίας του Ντι Εν Ντι όπως εφαρμόζεται ως Τιμή στο Χακμάστερ. Με ενέργειες τόσο δικές του ή και άλλων, η Τιμή ενός χαρακτήρα μπορεί να αυξηθεί ή να μειωθεί. Μπορείς να δεις τη σχέση του μάγου σε κάποιες εκδόσεις του Ντι Εν Ντι με το ζώο του (πώς αποδίδεται άραγε το φαμίλιαρ στα ελληνικά;). Παθαίνει κάτι ο ένας, υπάρχουν επιπτώσεις και στον άλλο. Η ύπαρξη ή η εγγύτητα του ενός στον άλλον δίνει πλεονεκτήματα και στους δύο.

    Δεν ξέρω πώς θα μπορούσαν να συνδυαστούν οι δύο ανωτέρω κανόνες, καθώς και κάποιοι από τους μηχανισμούς που βλέπεις σε ξόρκια γητείας ανεξαρτήτως συστήματος, ώστε να μπορείς να παράξεις σε επίπεδο κανόνων το γεγονός ότι οι διαταγές είναι διαταγές (ή ότι πχ οι σχέσεις συγγένειας υπερισχύουν της λογικής).

    Είναι βασικό όμως οι παίκτες που θα παίξουν τους χαρακτήρες αυτούς να θέλουν να το κάνουν ολόψυχα. Αλλιώς μπορεί να βρεθείς μπροστά στο κλασικό φαινόμενο του χαρακτήρα που γράφτηκε στη βάση μιας ιδέας, αλλά από την πρώτη συνεδρία παίζεται διαφορετικά ή και εντελώς αντίθετα από τη σύλληψή του ακριβώς επειδή οι παίκτες δεν αισθνάνονται άνετα.

  3. Νευραλγικό ζήτημα, πολλά θα ήθελα να γράψω. Για αρχή όμως, στο κείμενό σου βλέπω να συγχέεις τις σχέσεις μεταξύ των χαρακτήρων με τις σχέσεις μεταξύ των παικτών, που θολώνει τα πράγματα.

    Καταρχήν, δέν είναι μόνο οι σχέσεις εξουσίας που είναι προβληματικές στο παιχνίδι· μπορούν δυο παίκτες που είναι σπασμένοι ο ένας με τον άλλο να παίξουν χαρακτήρες που είναι φίλοι, ή αντίστροφα; μπορεί ενα ζευγάρι να παίξει στην ίδια ομάδα χαρακτήρες οι οποίοι φλερτάρουν με άλλους χαρακτήρες; Και ούτω καθεξής. Στο συγκεκριμένο, το ερώτημα θα το έθετα ώς εξής: μπορούν παίκτες του εδώ και του σήμερα, γαλουχημένοι με αρχές ισότητας, δημοκρατίας και λοιπά, να παίξουν χαρακτήρες που έχουνε γαλουχηθεί αλλιώς;

    Σε ένα παιχνίδι, τη σήμερον ημέρα, δέν βρίσκω νόημα στο να μιλά κανείς για σχέσεις εξουσίας μεταξύ των παικτών (εκτός κι’ αν πάμε να κάνουμε ψυχολογία της ρολοπαιξίας –άλλο καπέλο), αλλα για σχέσεις εξουσίας μεταξύ των χαρακτήρων. Το να παιχτούν «σωστά» τέτοιες σχέσεις, πιστεύω επαφίεται στην ωριμότητα, αλλα και στη στοχοθεσία της ομάδας, και για την ώρα δέν θα επεκταθώ, αλλα πιστεύω απόλυτα οτι είναι εφικτό. Το βλέπουμε να γίνεται σε άλλες δραστηριότητες εδώ και αιώνες, γιατί όχι και στα παιχνίδια ρόλων;

  4. Αντώνιος Σ. said

    Δεν υπάρχει σύγχυση στην ανάρτηση. Υπήρχε ωστόσο μια βιαστική τιτλοδοσία την οποία διόρθωσα αφού προφανώς έχεις δίκιο. Μιλάμε για τους χαρακτήρες, όχι για τους παίκτες. Είναι άλλη (και μεγάλη) συζήτηση οι διαπροσωπικές σχέσεις των παικτών, και άλλη οι σχέσεις εξουσίας μεταξύ των χαρακτήρων. Και άλλο βεβαίως, και εξίσου ενδιαφέρον, η υπόδυση χαρακτήρων με εντελώς διαφορετικό υπόβαθρο από αυτό των παικτών που θίγεται επιδερμικά στο ‘Ρολοπαιξία στον πραγματικό κόσμο’.

    Επί του προκειμένου μάλλον έχουμε την ίδια απορία, όπως κι ο Γιώργος Μ. Έχω κάποιες απαντήσεις αλλά μου φαντάζουν αφελείς. Για αυτό ζητάω τη γνώμη όλων σας.

  5. Σε τέτοια ζητήματα μπορούμε πάντα να σκεφτούμε με ΠΑΠικούς (:-Ρ) όρους: μία ομάδα απο προσομοιωτιστές δέν θα έχει κανένα πρόβλημα να διαχειριστεί τέτοιες σχέσεις μεταξύ των χαρακτήρων, μία ομάδα απο αφηγηματιστές παρομοίως· μία ομάδα απο παικτιστές όμως, πιθανά δέν θα ενδιαφερθεί να τηρήσει τέτοια προσχήματα.

    Ωστόσο, απο την εμπειρία μου, πιστεύω οτι η αδυναμία των πολλών ρολοπαικτών να διαχειριστούν τέτοιες σχέσεις με συνέπεια προς τον φανταστικό κόσμο, οφείλεται όχι απαραίτητα στο οτι είναι παικτιστές αλα ΠΑΠ, αλλα πολλές φορές και σε κακό ερασιτεχνισμό, ο οποίος εδώ εντοπίζεται ακριβώς στη σύγχυση μεταξύ των σχέσεων ανάμεσα στους χαρακτήρες και των σχέσεων ανάμεσα στους παίκτες –και γι’ αυτό το επεσήμανα στο προηγούμενό μου σχόλιο, κι’ ας φάνηκε διυλισμός του κώνωπα.

    Δηλαδή, ένας παίκτης δέν γουστάρει πιχί να ταπεινωθεί ο χαρακτήρας του στο χαρακτήρα ενός άλλου, επειδή ακριβώς θα νιώσει ο ίδιος ταπεινωμένος απέναντι στον παίκτη του άλλου: «Ναί ρε φίλε, μπορεί να παίζεις το βασιλιά τον ίδιο κι’ εγώ τον σκλάβο, αλλα δέν υπάρχει περίπτωση, θα είναι πάντα, και κάθε φορά, εκείνος ο σκλάβος που θα ηγηθεί στην εξέγερση –και μάλιστα, δέν θά ‘ναι κάν ο μόνος, ώ ναί, θά ‘ναι πεντέξι τέτοιοι, πλήρως διαφωτισμένοι και μακρόπνοοι και δημοκράτες χαρακτήρες όλοι τους!… Και δέν πάει να κουρεύεται η νομοτέλεια του κόσμου… Γιατι αν δέν είναι έτσι, τότε θα πρέπει να σε ανεχτώ να μου βάζεις το βασιλιά σου να μου φυλακίζει τον χαρακτήρα μου, να τον βασανίζει, να τον ακρωτηριάζει, να του σκοτώνει την οικογένεια, και ούτω καθεξής· ε δέν το επιτρέπω αυτό!» Και άμα τον ρωτήσεις γιατί, πιθανότατα δέν θα ξέρει να σου πεί οτι είναι επειδή δέν έχει μάθει ακόμη να διακρίνει δημιουργικά τον χαρακτήρα του απο τον εαυτό του.

    Το ξανατονίζω, αυτά τα λέω απο την εμπειρία, δικιά μου και άλλων. Ο βασικός λόγος του προβλήματος (όχι μόνο αυτού! και ένα σωρό άλλων) είναι ο κακός ερασιτεχνισμός, χαρακτηριστικό γνώρισμα του οποίου είναι οτι μπερδεύεις ακόμη και τα απολύτως στοιχειώδη πράγματα.

    Να πώ και κάτι πάνω στο πρώτο σχόλιο του Γιώργου. Δέν καταλαβαίνω πώς το εννοείς οτι «οι κανόνες συνηθίζουν να έχουν εμμονή με την ισορροπία». Μπορείς να το δικαιολογήσεις με κάνα παράδειγμα; Απο την εμπειρία μου γιατί, χωρίς ιδιαίτερες προσαρμογές των κανόνων ή και καθόλου, ένας μάγος αρχίζει πάντα εξαρτώμενος απο την ομάδα πολύ περισσότερο απο τον πολεμιστή, για να το πώ χοντρικά.

  6. Αντώνιος Σ. said

    Στην τελευταία σου ερώτηση προς τον Γιώργο Μ. θα πω μόνο αυτό: οι όροι για του τί είναι ισορροπημένο και τί όχι έχουν αλλάξει ριζικά από ‘παλιά’ (ό,τι κι αν σημαίνει αυτό) έως σήμερα. Σήμερα αν μη τι άλλο είναι πολύ πιο ισσοροπημένοι από ‘παλιά’. Αλλά δεν επεκτείνομαι. Άλλη (και πολύ μεγάλη) συζήτηση. Θα την κάνουμε προσεχώς.

    Ως προς τα υπόλοιπα δεν θα χρησιμοποιούσα το επίθετο ‘κακός’ πριν από το ‘ερασιτεχνισμός’ (στο οποίο βλέπω μια ουδέτερη χροιά). Στο χόμπυ μας δεν υπάρχουν κριτήρια ποιότητας και πολλοί παίκτες παίζουν για να χαλαρώσουν όπως κάποιοι παίζουν τάβλι χωρίς να τους πολυνοιάζουν οι κινήσεις τους, χάνοντας διαρκώς και χωρίς να βελτιώνονται ποτέ. Και σημειωτέον, στο τάβλι υπάρχει και η ήττα. Στα παιχνίδια ρόλων δεν υπάρχει τίποτα τέτοιο. Μπορείς να παίζεις πάντα χωρίς να σε πολυνοιάζει.

    Δεν είναι το στυλ μου, αλλά από το ‘δε μου αρέσει’ μέχρι το ‘κακός ερασιτεχνισμός’ υπάρχει διαφορά. Το πρώτο είναι μια υποκειμενική θεώρηση. Το δεύτερο θεωρεί ότι το παιχνίδι πρέπει να παίζεται με συγεκριμένο τρόπο.

    Αν το δεις από τη πρώτη σκοπιά, η πρότασή σου για την ταπείνωση παίκτη από άλλον μέσω της ταπείνωσης του χαρακτήρα του παίρνει άλλη έννοια. Το πρόβλημα δεν είναι πλέον διαπροσωπικό (‘δεν σε πάω μία και ο χαρακτήρας μου πάντα θα τη λέει στον χαρακτήρα σου ό,τι κι αν παίζουμε’) αλλά γενικό. ‘Παίζω για να χαλαρώσω και να αισθανθώ ήρωας· μου τη λέει το αφεντικό στη δουλειά, η γυναίκα μου στο σπίτι και η πεθερά μου παραέξω. Θα μου την πεις κι εσύ εδώ; Δε μας παρατάς ρε φίλε!’.

    Αυτή ήταν και η αρχική μου σκέψη. Απλοϊκή; Ή απέρριτη; Δεν ξέρω.

  7. Το «κακός ερασιτεχνισμός» δέν το έγραψα απερίσκεπτα. Καταρχήν, το ερασιτεχνισμός, όταν δέν χρησιμοποιείται ως αντώνυμο του επαγγελματισμός (στην κυριολεξία του), δέν είναι καθόλου ουδέτερο στη χρήση του, και εσφαλμένα το καταλαβαίνεις ουδέτερα. Ας δούμε τι λέει ένα λεξικό –και τα περισσότερα αξιόπιστα σύγχρονα λεξικά δίνουν παρόμοιο ορισμό. Υπάρχει όμως και μία σημασία που εγείρεται πού και πού σε συζητήσεις, η οποία αντλεί απ’ την ετυμολογία της λέξης, και είναι και καλά «η αγάπη προς την (συγκεκριμένη η μή) τέχνη». Καλώς κάνουν όμως τα λεξικά και δέν την αναφέρουν, επειδή πρόκειται μάλλον για ρητορεία παρά για όντως χρησιμοποιούμενη σημασία της λέξης. Αλλα όπως και νά ‘χει, βάζω το επίθετο κακός μπροστά για να μήν γίνει καμιά παρερμηνεία για το τί εννοώ.

    Ακόμη πιο συγκεκριμένα, αναφέρομαι επάνω σ’ εκείνους τους παίκτες που ενώ ενδιαφέρονται να παίξουνε καλά και όσο πιό πιστά προς τον κόσμο γίνεται, παρόλ’ αυτά συγχέουν τα βασικά (εδώ, τις έννοιες «παίκτης» και «χαρακτήρας παίκτη»). Γι’ αυτούς, ενώ υπάρχει πράγματι «σωστό παίξιμο» όπως λές, όπως κι’ άν το εννοοούν οι ίδιοι, λόγω ερασιτεχνισμού δέν μπορούν να το πετύχουν.

    Παραπέρα, ένας παίκτης που παίζει για να βιώσει αυτά που του λείπουν απ’ την πραγματική ζωή (να ξεπήξει απ’ τη γυναίκα και το αφεντικό παίζοντας τον ήρωα), σ’ αυτήν την περίπτωση είναι πάλι (κακώς εννοούμενα) ερασιτέχνης, εάν δέν επιλέξει τον κατάλληλο κόσμο και τους κατάλληλους συμπαίκτες γι’ αυτόν το σκοπό.

    Την εμπειρία σου που περιγράφεις στην αρχική ανάρτηση λοιπόν, την αποδίδω καθαρά σε ερασιτεχνισμό: είτε οι παίκτες δέν είχατε ξεκάθαρη αντίληψη για το τί θέλει να κάνει ο καθένας στο παιχνίδι και για το άν οι επιδιώξεις σας ήταν συμβατές, είτε ήταν όντως συμβατές αλλα κολλούσαν κάποιοι παίκτες σε θεμελιακές συγχύσεις τύπου παίκτης-χαρακτήρας. Ότι κι’ αν ήταν απ’ τα δύο, αν όχι καί τα δύο, εγώ το βλέπω ως ερασιτεχνισμό. Και ναί, το εννοώ κακόσημα, μιά και το αποτέλεσμα απο ερασιτεχνικά στημένα παιχνίδια είναι συχνότατα η απογοήτευση, ή απλά το χάσιμο χρόνου.

    Το βλέπει κανείς και στο τάβλι άμα λάχει. Περίπτωση 1: Ο Άλφα γουστάρει το παιχνίδι για να χαλαρώνει και να κάνει και καμιά ανώδυνη κουβέντα, ο Βήτα γουστάρει γιατι εξιτάρεται απ’ τον ανταγωνισμό και γουστάρει να τσακίζει τον αντίπαλο. Άντε πές μου κανείς οτι οποιοσδήποτε απ’ τους δυό θα ευχαριστηθεί το παιχνίδι. Περίπτωση 2: Καί ο Άλφα καί ο Βήτα γουστάρουν να χαλαρώσουν, το βλέπουν καί οι δύο «ώς παιχνίδι». Ωστόσο, ο ένας απ’ τους δυό έχει τη γκαντεμιά του Μητσοτάκη και το παίρνει προσωπικά, ξεχνιέται και παραφέρεται. Τζίφος πάλι το παιχνίδι.

    Είναι ανεύθυνο να μπαίνεις σε μία ομαδική δραστηριότητα χωρίς καλούς λογαριασμούς κατα το δυνατόν, και χωρίς ικανή γνώση των προσωπικών σου επιδιώξεων μέσ’ απ’ αυτήν. Και η ανευθυνότητα είναι γνώρισμα του ερασιτεχνισμού. Του κακού ερασιτεχνισμού.

  8. Αντώνιος Σ. said

    Κανείς δεν θα διαφωνήσει μαζί σου στο ότι το στήσιμο μιας ομάδας, οι επιδιώξεις της, η ομοθυμία των συμμετεχόντων, η αφοσίωσή τους κλπ αποτελούν εγγύηση για ένα επιτυχημένο παιχνίδι. Και βάζουμε κι άλλες παραμέτρους όπως οι ιδιαιτερότητες του μέσου, η συχνότητα των συνεδριάσεων κλπ. Άλλο επιτραπέζια ρολοπαιξία κι άλλο ρολοπαιξία σε χώρους συζητήσεων. Εντελώς άλλο πράγμα.

    Είναι όμως μόνον αυτά; Κινδυνεύουμε να έχουμε τότε πάντα την ίδια στερεότυπη απάντηση σε κάθε πρόβλημα.

    Καταλαβαίνω ακριβώς τι λες, αν και διαφωνώ με τις διατυπώσεις περί κακού ερασιτεχνισμού ως μοναδική απάντηση. Μπορώ άνετα να φανταστώ έναν καταπληκτικό ρολοπαίκτη που να μη θέλει να παίξει τέτοιες σχέσεις εξουσίας για οποιονδήποτε λόγο. Θέλω να καταλάβω το γιατί, αφού οι άνισες ή ασύμμετρες σχέσεις των χαρακτήρων απογειώνουν το παιχνίδι.

  9. Η απάντηση ίσως σου ακούγεται επικίνδυνα στερεοτυπική επειδή ακριβώς την θεωρείς θεμελιακή και αυτονόητη. Άλλες θεμελιακές (μάλιστα, πιό θεμελιακές και πιό αυτονόητες) απαιτήσεις προκειμένου να παίξει κάποιος σε μιά ομάδα, καλά ή και άσχημα: να είναι ζωντανός· να έχει βρεί συμπαίκτες· να έχει χρόνο για να παίξει… Και ούτω καθεξής. Ε, όσο αστείο ή τετριμμένο ακούγεται οποιοδήποτε απ’ αυτά, το ίδιο θα έπρεπε ν’ ακούγονται και τα άλλα, το να ξές θετικά γιατί θες να παίξεις και να ξέρεις αν μπορείς να το πετύχεις με τους άλφα η βήτα συμπαίκτες. Αλλά, σαρπράιζ-σαρπράιζ, δέν ακούγονται αυτά καθόλου τετριμμένα για πολλούς!…

    Τέλος πάντων. Με την προϋπόθεση οτι αυτά ειναι κεκτημένα, στο ερώτημά σου δέν ξέρω αν μπορεί να δοθεί ρολοπαικτική, ας πούμε, απάντηση. Ένας συνειδητός ρολοπαίκτης που δέν θέλει να συμμετέχει σε παιχνίδι με τέτοιες σχέσεις χαρακτήρων (αλλα στην περίπτωσή σας δέν ήταν βέβαια έτσι! δέ φαντάζομαι δά να παίξατε κάποιοι στην ομάδα με το ζόρι), μπορεί να το κάνει για προσωπικούς αλλα πολύ ευνόητους λόγους, πιχί γι αλόγους γούστου ή ψυχολογίας και προσωπικών εμπειριών. Γι’ αυτό το τελευταίο είναι νομίζω πιό ταιριαστό να γίνει κουβέντα στο νέο θέμα που καίρια ανέβασες, ενώ βέβαια για το γούστο απαντά η λαϊκή θυμοσοφία: γούστο και καπέλο του, περι ορέξεως κολοκυθόπιτα και τα λοιπά.

  10. […] Παραδείγματα με μικρότερη ή μεγαλύτερη βαρύτητα: -συστηματική άσκηση βίας από τους χαρακτήρες σε χαρακτήρα του οποίου ο παίκτης ήταν ή είναι θύμα οικογενειακής βίας (παρμένο από εδώ). […]

  11. Aπόστολος Φ. said

    Κάθε παίκτης δημιουργεί τον χαρακτήρα του, σε πολλές περιπτώσεις με μπόλικο κόπο και μεράκι και στην συνέχεια προσπαθεί να τον ερμηνεύσει στις διάφορες συνεδρίες. Η ταύτιση, ερμηνευτικά, είναι θεμιτή και αναπόφευκτη. Ο παίκτης, λοιπόν, μοιράζεται και τα συναισθήματα του χαρακτήρα καθώς τον ερμήνευει (αυτό δεν το εννοώ αμφίδρομα, δηλαδή ο παίκτης δεν -θα έπρεπε να- μεταφέρει τα συναισθήματα του στον χαρακτήρα).
    Θεωρώ προφανές και θεμελιώδες πως ασχολείται κανείς με τα παιχνίδια ρόλων για να περάσει καλά, βιώνοντας, έμμεσα, καταστάσεις που δεν θα απαντούσε στην φυσιολογική ζωή του. Να σημειώσω δε, πως ο παίκτης δεν είναι ηθοποιός ούτε συγγραφέας. Επίσης, μιας και κάπου στα σχόλια αναφέρθηκε, είναι άνθρωπος του εδώ και του σήμερα και, ως τέτοιος, φυσικά, γαλουχημένος με σημερινές αρχές και αξίες.
    Με δεδομένα τα παραπάνω, μου φαίνεται εξαιρετικά απίθανο να θελήσει κανείς να μπει εν γνώσει του σε κάποιο παιχνίδι ρόλων όπου θα ισχύουν σχέσεις μεταξύ των χαρακτήρων όπως οι προαναφερθείσες – στην περιορισμένη εμπειρία μου δεν ήταν δυνατόν να γνώριζες κάτι τέτοιο από πριν-. Η ερμηνεία του χαρακτήρα δεν είναι αυτοσκοπός, ουτε και η ιστορία. Σκοπός είναι η διασκέδαση και η ψυχαγωγία, γιατί πάνω απ’όλα πρόκειται για ένα παιχνίδι. Αν οι προσωπικές αναζητήσεις οδηγούν σε αλλους δρόμους, τότε ισως μια θεατρική ή λογοτεχνική ομάδα να εξυπηρετεί καλύτερα. Αν θέλω να νιώσω άσχημα, μπορώ πάντα και χωρίς κόπο να κάνω ένα καυγά με την πεθερά μου.

  12. Αντώνιος Σ. said

    Καλώς όρισες Απόστολε (με ένα καλωσόρισμα τόσο ζεστό όσο και το κακάο).

    Συμφωνούμε 100% στο ότι το πρώτο πράγμα που πρέπει να βρει μια ομάδα είναι προφανώς η ομοθυμία για το τί είναι διασκεδαστικό και τί όχι. Δεν λέω ότι η απόφαση αυτή είναι συνειδητή ή η διαδικασία εμφανής. Όμως συμβαίνει.

    Επί του πρακτέου, πώς θα έστηνες μια σειρά β’ παγκοσμίου; Όλοι κωλοφάνταρα μονάδας που έχασε τους αξιωματικούς της και πρέπει να τα βγάλει πέρα μόνη της; Δεκτό.

    Αν όμως είχες κάποιες πολύ καλές ιδέες για να τη στήσεις σε ένα αεροπλανοφόρο, πάλι θα ήταν όλοι της ίδιας βαθμίδας; Και θα τους διέταζες εσύ, ο οργανωτής;

    Τα ίδια και με επιστημονική φαντασία. Έστω ότι οι παίκτες έχουν ένα μικρό σκάφος οι τέσσερις/πέντε τους. Κανείς δεν είναι καπετάνιος για να έχει τον τελευταίο λόγο;

  13. Γειά σου κι’ απο μένα Απόστολε!…

    «Σκοπός είναι η διασκέδαση και η ψυχαγωγία, γιατί πάνω απ’όλα πρόκειται για ένα παιχνίδι.» Λοιπόν, άμα έχεις ποτέ όρεξη για καβγά, μπορείς ν’ αφήσεις την πεθερά σου ήσυχη και να μπείς εδωμέσα να τσακωθούμε πάνω σ’ αυτό (εγώ μια φορά, και να τσακωθούμε, στη γυναίκα σου λόγια δέν θα βάλω!)… :-)

    Πέρ’ απ’ αυτό, ότι γράφεις επάνω το καταλαβαίνω να εμπίπτει στο «εμένα δέν μ’ αρέσει να παίζω χαρακτήρα υποτελή άλλου για κανένα λόγο» (το οτι θεωρείς εξαιρετικά απίθανο κάποιος να θέλει να το κάνει δέν το ακουμπάω). Ακόμα κι’ αν καίρια σεναριακά σημεία δέν ειναι γνωστά πρίν να ξεκινήσει ένα παιχνίδι, δέν πιστεύεις οτι οι συμπαίκτες σου θα έρεπε να το ξέρουνε αυτό για σένα γενικότερα;

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: