ζεστό κακάο

θεωρία και πρακτική των παιχνιδιών ρόλων

Πειραματική ρολοπαιξία

Posted by Βασίλης Κ. στο 20/10/2010

(Με αφορμή αυτό το σχόλιο του Αντώνη Χ.)

Όπως γράφεται ήδη στο γλωσσάρι, η ρολοπαιξία για μάς χαρακτηρίζεται από την υπόδυση χαρακτήρων, και είναι επιπλέον ομαδική και αυτοσχεδιαστική. Ο αυτοσχεδιασμός ειδικότερα βασίζεται και υπακούει σε ένα πολύ συγκεκριμένο σύστημα κανόνων κάθε φορά.

Αυτός ο ορισμός είναι αρκετά γενικός ώστε καταρχήν να επαληθεύεται απʼ όλα τα παιχνίδια ρόλων που έχουμε συνηθίσει, είτε μιλάμε για συγκεκριμένους εμπορικούς τίτλους (Ντάντζιονς εντ ντράγκονς, Κολ οφ Κθούλου, Βάμπαϊρ) είτε για υποείδη παιξίματος (ελεύθερη ή μη επιτραπέζια ρολοπαιξία, ζωντανή ρολοπαιξία, μαζική και μη μαζική ηλεκτρονική ρολοπαιξία). Κατεπέκταση όμως, ισχυρίζομαι ότι είναι αρκετά γενικότερος από αυτά: ισχυρίζομαι ότι υπάρχουν ή ότι μπορούν να υπάρξουν είδη ρολοπαιξίας (άρα και ότι μπορούν να σχεδιαστούν κατάλληλα παιχνίδια ρόλων) τα οποία υπακούν μεν στον ορισμό, δείχνουν δε πολύ διαφορετικά απʼ όσα έχουμε ως τώρα συνηθίσει.

Πώς θα μπορούσαν να μοιάζουν αυτά τα πειραματικά ή μή συμβατικά παιχνίδια ρόλων;

Σκέφτομαι ότι απλά πρέπει να αναρωτηθούμε πάνω στη φύση των όρων που χαρακτηρίζουν τη ρολοπαιξία: πώς έχουμε συνηθίσει να τους ερμηνεύουμε και πώς τότε θα μπορούσαμε να τους επανερμηνεύσουμε. Θα προσπαθήσω να περιγράψω το σκεπτικό μου δίνοντας κάποιες ενδεικτικές γραμμές επανερμηνείας.

Ομάδα: Η συνηθισμένη οργάνωση μιας ομάδας ρόλων βασίζεται στο δυϊσμό μεταξύ οργανωτή και παικτών, των οποίων οι αρμοδιότητες είναι αυτές που διαβάζει κανείς και στο γλωσσάρι. Μη συμβατικές οργανώσεις τότε θα είχαν να κάνουν με περισσότερες και διαφορετικές αρμοδιότητες: οργανωτές ξεχωριστών δικαιοδοσιών, παίκτες που υποδύονται τον ίδιο χαρακτήρα και άλλα.

Ακόμη, και παρά την προσέγγισή που ακολουθώ στις συνέχειες «Τέχνες μυθοπλασίας και παιχνίδια ρόλων», θα μπορούσε πιθανά κανείς να σκεφτεί και μή συναγωνιστικά παιχνίδια ρόλων, οπου δηλαδή οι παίκτες οι ίδιοι –όχι απαραίτητα καί οι χαρακτήρες τους!– να παίζουν ανταγωνιστικά.

Αυτοσχεδιασμός: Η συνηθισμένη ερμηνεία του αυτοσχεδιασμού είναι «σε κάθε συνάντηση, ό,τι διαδραματίζεται στον κόσμο και μεταξύ των χαρακτήρων κατοχυρώνεται και δεν ανασκευάζεται». Μη συμβατικές ερμηνείες τότε θα ήταν: «κάποιες συναντήσεις αυτοσχεδιαστικές και κάποιες όχι», «μόνο κάποιοι παίκτες αυτοσχεδιάζουν» και άλλα.

Σύστημα κανόνων: Τα συνηθισμένα συστήματα κανόνων είναι ενμέρει στοχαστικά, καθώς χρησιμοποιούν τον παράγοντα της τύχης προκειμένου να παραχθεί ένας χαρακτήρας ή ένας μύθος. Μη συμβατικά συστήματα κανόνων τότε θα ήταν βασισμένα σε μη στοχαστικούς, προσδιοριστούς κανόνες (δες και το θέμα Μπόρις), ή στοχαστικούς μόνο όσον αφορά το στήσιμο των χαρακτήρων, ή μόνο όσον αφορά την παραγωγή της ιστορίας…

Ιστορία: Η ιστορία που παίζεται συνήθως είναι προσχεδιασμένη ειδικά για το παιχνίδι καθώς και περιορισμένης θεματολογίας (συχνά ηρωικής ή υπερφυσικού). Μη συμβατικές ιστορίες λοιπόν θα ήταν: διασκευασμένες υπάρχουσες ιστορίες (παρμένες από άλλες αφηγηματικές τέχνες), ριζικά διαφορετικής θεματολογίας (ρομαντικές, κοινωνικές…) και άλλα.

Εκφραστικά μέσα: Συνήθως υποδύεται κανείς έναν χαρακτήρα μέσω φωνητικής ή ολικής υποκριτικής (αφήνω τα ηλεκτρονικά παιχνίδια ρόλων απέξω εδώ). Μη συμβατική ρολοπαιξία τότε θα ήταν αυτή που θα χρησιμοποιούσε ή θα τόνιζε και άλλα μέσα υπόδυσης και υποκριτικής: ρολοπαιξία παντομίμας, κομιστική ρολοπαιξία (όπου ας πούμε οι χαρακτήρες θα αναπαριστιόντουσαν καρέ-καρέ, συνθέτοντας σταδιακά ένα κόμιξ) και άλλα.

Πολλά απ’ όσα λέω παραπάνω ασφαλώς και είναι ήδη γνωστά σε πολλούς. Ωστόσο έχω την αίσθηση ότι παραμένουν περιφερειακά και πειραματικά για την πλειοψηφία των ρολοπαικτών. Έχετε παίξει τέτοια παιχνίδια; Θεωρείτε υπάρχοντες εμπορικούς τίτλους «πειραματικά ρολοπαικτικούς» με την παραπάνω έννοια, και πώς ακριβώς; (Δείτε εδώ και το πολύ σχετικό θέμα του Αντώνιου «Ρολοπαιξία σε παιχνίδια που δέν είναι ρόλων».)

Advertisements

3 Σχόλια to “Πειραματική ρολοπαιξία”

  1. Αντώνιος Σ. said

    Μου διαφεύγουν όλα τα ονόματα, αλλά υπάρχει πλήθος εμπορικών παιχνιδιών όπου εκ συστήματος οι παίκτες έχουν εξουσιές ανασκευής των πεπραγμένων. Στο Χακμάστερ, στα Ζωντανά Έπη, στην Αντβέντσιουρ! και σε άλλους τίτλους μπορεί κανείς να χρησιμοποιήσει μια παράμετρο (τιμή, θεϊκή εύνοια, τύχη, δεν έχει σημασία πώς την αποκαλεί κάθε σύστημα) για να ανασκευάσει ένα τυχαίο περιστατικό το οποίο ρυθμίστηκε με ζαριά. Αποτυγχάνει ο ήρωας να σκοτώσει τον δολοφόνο, την ανασκευάζει και… τα καταφέρνει. Το σύστημα έχει περιορισμούς: αυτή η τύχη, η τιμή, η θεϊκή εύνοια, συγκεντρώνεται δυσκολότερα από ότι ξοδεύεται. Επιπλέον η ανασκευή πρέπει να γίνει αμέσως για προφανείς λόγους.

    Στο Ρέηθ: Δε Ομπλίβιον από την άλλη, ένα πολύ δύσκολο και κυριολεκτικά τρομακτικό παιχνίδι όπου οι παίκτες υποδύονται πεθαμένες ψυχές στον άλλο κόσμο, κάθε χαρακτήρας έχει ‘σκιά’: την σκοτεινή πλευρά του η οποία δεν θέλει τίποτα λιγότερο από την άμεση ή σταδιακή επώδυνη καταστροφή του. Η οντότητα αυτή παίζεται από άλλον χαρακτήρα. Αν πχ πέραν του οργανωτή παίζουν τρεις, ο Α έχει τη σκιά του Β, ο Β του Γ και ο Γ του Α. Η σκιά δεν είναι στο προσκήνιο του παιχνιδιού, πρωταγωνιστές εξακολουθούν να είναι οι χαρακτήρες. Υπάρχουν κανόνες για το πόση ώρα σε κάθε συνεδρία μπορεί να παιξει μια σκιά (όχι περισσότερο από ας πούμε ένα δεκάλεπτο ανά πέντε ώρες). Ωστόσο είναι σαφές ότι για να παιχθεί μια σκιά αποτελεσματικά, ο παίκτης που παίζει τον χαρακτήρα πρέπει να συζητήσει διεξοδικά με τον παίκτη που θα παίξει τη σκιά του, να του δώσει αντίγραφα του φύλλου του, του βιογραφικού του, να του εξηγήσει πώς τον βλέπει και πώς θα τον παίξει.

    Αντιλαμβάνομαι ότι χρησιμοποιείς τον τίτλο ‘πειραματική ρολοπαιξία’ με κάθε επιφύλαξη, ειδικά όμως για την ανασκευή των πεπραγμένων ο κανόνας είναι πλέον τόσο διαδεδομένος που μόνο πειραματικός δεν είναι. Με την 4η έκδοση του Ντι εν Ντι δεν έχω ασχοληθεί διόλου, ωστόσο νομίζω ότι κάπου διάβασα ότι πλέον υπάρχει και εκεί.

    Το ψάχνουμε. Κι όποιος ασχολήθηκε βοηθάει. Θα προσπαθήσω να βρω κι άλλους τίτλους και το πώς ενσωματώνουν τέτοια στοιχεία.

  2. Σωστός Αντώνιε. Η απειρία μου σε μεταγενέστερους και εναλλακτικούς τίτλους είναι μεγάλη και ενπολλοίς απαράδεκτη, και οι παρατηρήσεις σου καίριες.

    Ίσως έπρεπε ν’ αφήσω τον τίτλο της καταχώρισης όπως τον σκεφτόμουν αρχικά, δηλαδή «Μή συμβατική ρολοπαιξία» (το «πειραματικός» είναι ατυχές, έχεις δίκιο). Σε κάθε περίπτωση, περιμένω κι’ άλλες μαρτυρίες και εντυπώσεις πάνω σε αποκλίσεις απ’ την παραδοσιακή συνταγή, είτε έχουν να κάνουν με εμπορικούς τίτλους, είτε με ερασιτεχνικές προσπάθειες. Μάλιστα, το οτι υπάρχουν όπως μας λές ήδη τέτοιοι εμπορικοί τίτλοι (και μάλιστα αρκετά παλιοί), δικαιώνει τον σχετικό προβληματισμό και την κουβέντα. Δείχνει ήδη οτι η ρολοπαιξία είναι πολύ πιο πλατιά απ’ όσο θα περίμενε ίσως κανείς.

  3. Αντώνιος Σ. said

    Κανείς δεν μπορεί να ξέρει όλα τα συστήματα κι όλους τους κόσμους που υπάρχουν. Για αυτό είπα να ‘κλέψω’ και να ρωτήσω το ρπγ.νετ (http://forum.rpg.net/showthread.php?t=544691). Έθεσα όμως το ερώτημα σε άλλη βάση, και συγκεκριμένα σπάζοντάς το σε πολλαπλά υποερωτήματα για το πόσο διαδεδομένοι είναι κάποιοι κανόνες ή κάποιες καταστάσεις σε υπάρχοντα παιχνίδια. Σε κάθε περίπτωση, και επειδή το να παραπέμπω σε ξενόγλωσσες συζητήσεις δεν είναι ευγενικό, ορίστε η περίληψη μαζί με την προσθήκη των δικών μου επιπλέον γνώσεων κι εμπειριών.

    α) Παιχνίδια όπου οι παίκτες ασκούν, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, εξουσίες που συνήθως ασκεί ο οργανωτής: Ανέφερα τα Ζωντανά Έπη, το Χακμάστερ και την Αντβέντσιουρ! ως παιχνίδια που επιτρέπουν στους παίκτες τη δυνατότητα ανασκευής των αποτυχιών τους. Αμέλησα το (εξαιρετικό) Σάβατζ Γουόρλντς, ένα γενικό παιχνίδι ρόλων με βάρος στην ταχύτητα παιξίματος και όχι στη λεπτομέρεια ή την προσομοίωση. Δεν ήξερα ότι το πράττει και το άγνωστο σε εμένα Σουάσμπάκλερς οφ δε Σέβεν Σκάιζ, ενώ στο Χάους οφ δε Μπλάντεντ οι παίκτες επιβάλλουν στον οργανωτή στοιχεία για τους χαρακτήρες και τον κόσμο.

    Το Αρς Μάτζικα το οποίο επίσης αμέλησα (καταπληκτική σημασία στη λεπτομέρεια), επιτρέπει τους παίκτες να εναλλάσσονται στον ρόλο του οργανωτή με ότι αυτό συνεπάγεται. Το ίδιο κάνει και το βίαιο Ρουν (Rune), ένα παιχνίδι για το οποίο διάβασα πολλά και ψήνομαι πολύ να παίξω λόγω της απλότητάς του και για κάτι που θα αναφέρω λίγο παρακάτω.

    β) Παιχνίδια που προβλέπουν δύο οργανωτές: Άρθρα υπάρχουν πολλά για το θέμα, και ιδίως για τουρνουά. Όχι ωστόσο και παιχνίδι που να το κάνει συστηματικά, εκτός από το Αρς Μάτζικα και το Ρουν. Αλλά για άλλους λόγους έκαστο.

    γ) Παιχνίδια όπου δύο ή περισσότεροι παίκτες παίζουν τον ίδιο χαρακτήρα (ή εκφάνσεις του): Είχα αναφέρει το Ρέηθ. Δεν γνώριζα το δωρεάν Έβρυουάν ιζ Τζων, οι πολύ εύκολοι και ωραίοι κανόνες του εδώ: http://wso.williams.edu/~msulliva/campaigns/john/ Ο Γιάννης είναι παρανοϊκός, και οι φωνές στο κεφάλι του θέλουν να κάνει αυτό που τους ευχαριστεί.

    δ) Παιχνίδια που διαμοιράζουν τις αρμοδιότητες του οργανωτή σε περισσότερα του ενός άτομα: Ξανά, το Αρς Μάτζικα και το Ρουν όπου οι παίκτες εναλλάσσονται. Στο Φιάσκο (http://www.bullypulpitgames.com/) δεν υπάρχει οργανωτής. Το παιχνίδι συνιστάται στη δημιουργία βλακωδών, καταστροφικών καταστάσεων ως απότοκο φόβου, απληστίας και λαγνείας. Το Μπορντ Γκέημ Γκηκ γράφει χαρακτηριστικά: ‘Είναι σαν να φτιάχνετε τη δική σας ταινία των αδερφών Κοέν στον ίδιο χρόνο που θα χρειαζόσασταν για να την παρακολουθήσετε'(!).

    ε) Παιχνίδια στα οποία οι παίκτες παίζουν ανταγωνιστικά: Το Ρουν, και αυτός είναι ο λόγος που θέλω να το παίξω. Κάθε παίκτης προσπαθεί να αποκομίσει την περισσότερη λεία και δόξα σε έναν κόσμο βάρβαρο, με τέρατα και χαμένους θησαυρούς. Όταν είναι δε οργανωτής, μια και οι οργανωτές εναλλάσσονται, θέλει να κάνει δύσκολη τη ζωή των υπολοίπων παικτών αλλά χωρίς να τους σκοτώσει γιατί αυτό του στοιχίζει. Το Έβρυουάν ιζ Τζων εμπίπτει επίσης εδώ, όπως και το Σόουπ: το παιχνίδι ρόλων. Οι παίκτες είναι πρωταγωνιστές σε σαπουνόπερα και προσπαθούν να αποκαλύψουν τα μυστικά των άλλων παικτών γρηγορότερα από ότι αποκαλύπτονται τα δικά τους. Το πδφ τιμάται ένα δολάριο ΗΠΑ, 80 λεπτά δηλαδή. Τζάμπα. http://www.wingnutgames.com/soap.htm

    ζ) Παιχνίδια χωρίς στοχαστικούς κανόνες, χωρίς τύχη με άλλη λόγια: Ο Μυγχάζουεν (τελικά έχω αλτσχάιμερ, το έχω το παιχνίδι)! Διόλου τύχη. Το Άμπερ δεν έχει τύχη μια και κρίνει πάντα ο οργανωτής, ενώ φίλος στην αγγλόφωνη συζήτηση ανέφερε το Έβεργουέυ. Δεν συμφωνώ ωστόσο: το παιχνίδι είχε κάρτες.

    η) ‘Διασκευασμένες υπάρχουσες ιστορίες (παρμένες από άλλες αφηγηματικές τέχνες), ριζικά διαφορετικής θεματολογίας (ρομαντικές, κοινωνικές…) και άλλα’, όπως το έθεσες: Σταρ Τρεκ (τουλάχιστον τρεις εκδόσεις για όλες τις σειρές), τρεις εκδόσεις για τον Πόλεμο των Άστρων, τρεις για το Μπάμπυλον 5, Σερένιτυ, Μπάτλσταρ Γκαλάκτικα, Έιντζελ, Μπάφφυ, Ζήνα και Ηρακλής (ο ανιστόρητος, όχι ο δικός μας), Δόκτωρ Χου, Σμώλβιλ (βασισμένο στη σειρά για τα νιάτα του Σούπερμαν), δύο παιχνίδια για υπερήρωες της ΝτιΣι Κόμικς, τρία για υπερήρωες της Μάρβελ, Άμπερ, Λορντ οφ Δε Ρινγκς, Σλέην, Κόναν (η τελευταία του ενσάρκωση κλείνει τώρα, δυστυχώς), Έλρικ (ανεξαρτήτως του αν λέγεται Έλρικ ή Στόρμμπρίνγκερ), Λόουν Γουλφ, δύο για τον Δικαστή Ντρεντ, το Ντίσκ Γουόρλντ του Τέρρυ Πράτσεττ, Γκοστμπάστερς, Ιντιάνα Τζόουνς, Τζέημς Μποντ, και φυσικά ένα από τα αγαπημένα μου (και σου), το οποίο μόνο περαματική, εναλλακτική ή μη συμβατική ρολοπαιξία δεν μπορεί να χαρακτηριστεί: το Κωλ οφ Κθούλου, ο τρομακτικός κόσμος του Χ. Φ. Λάβκραφτ.

    Πέραν αυτών τα οποία ήξερα, φίλος στη συζήτηση παραθέτει και τα Χάμμερς Σλάμμερς (Hammer’s Slammers), Μπλακ Κόμπανυ (The Black Company), Νέκροσκοουπ (Necroscope), Τανκ Γκερλ (Tank Girl) καθώς και τα… Ανεμοδαρμένα Ύψη! Οι δωρεάν κανόνες του τελευταίου: http://www.unseelie.org/rpg/wh/index.html Δεν μπορώ να φανταστώ γνώστη αυτού του λογοτεχνικού ιδιώματος που να του αρέσει η ρολοπαιξία και να μην επιθυμεί να το παίξει. Για πλάκα και ως αυτοσαρκασμό, φαντάζομαι. Από την άλλη βέβαια, ποτέ δεν ξέρεις.

    Πρόσθεσε επίσης τα αυτοτελή εγχειρίδια με το σύστημα της Γκουρψ (πχ το Άλφα Σεντάουρι, βασισμένο στο ομότιτλο ηλεκτρονικό-συνέχεια του επίσης ηλεκτρονικού Σιβιλαϊζέισιον) ή και διάφορες αρπαχτές τύπου Αλτέρνιτυ/Στάρκραφτ ή Ντι Εν Ντι/Ντιάμπλο ΙΙ. Αν σε αυτά προσθέσεις και παιχνίδια που χωρίς να έχουν τα πνευματικά δικαιώματα, προσομοιώνουν συγκεκριμένες σειρές (πχ στο Τουν (Τοοn) οι χαρακτήρες είναι καρτουνάκια τύπου Τουίτυ ή Τομ και Τζέρρυ και δεν πεθαίνουν ποτέ ό,τι και να τους συμβεί) τότε ξεφεύγεις τελείως όσον αφορά το ηλεκτρονικό, τηλεοπτικό, λογοτεχνικό και άλλο υλικό το οποίο έχει μεταφερθεί σε παιχνίδι ρόλων.

    θ) Ρολοπαιξία με άλλα εκφραστικά μέσα: στο Μιστ-Ρομπντ Γκέητ (Mist-Robbed Gate), το πρώτο από όλα αυτά τα παιχνίδια ρόλων που αυτοχαρακτηρίζεται ως ‘εναλλακτικό’ ένα μαχαίρι στο κέντρο του τραπεζιού αποτελεί συστατικό σκέλος του παιχνιδιού. Το βρίσκουμε εδώ και τιμάται 13 δολάρια ΗΠΑ: http://summerbird.wordpress.com/the-mist-robed-gate/

    ι) Παιχνίδια όπου παίκτες παίζουν πάνω από ένα χαρακτήρα: αμέλησα το Νταρκ Σαν της δεύτερης έκδοσης του Έι Ντι Εν Ντι, όπου λόγω της βιαιότητας του κόσμου, οι παίκτες φτιάχνουν έναν συν τρεις χαρακτήρες έκαστος. Στην Αρτ Μάτζικα το ίδιο, αλλά για άλλους λόγους (ένας μάγος, πολλοί κοινοί θνητοί). Στο θέμα που έκανα στο ρπγ.νετ προσέθεσαν και το Χάους οφ δε Μπλάντεντ. Ωστόσο σπάω το κεφάλι μου να θυμηθώ: προκρίνεται αυτός ο τρόπος παιχνιδιού και σε κάποιο από τα Σταρ Τρεκ ή το Γκουρψ: Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος, ή απλά εγώ είχα σκεφτεί διαβάζοντάς τα ότι δεν θα μπορούσαν να παιχθούν διαφορετικά; [για προφανείς λόγους: παιχνίδια με στρατιωτικού τύπου δομές απαιτούν χαρακτήρες με εξειδικεύσεις οι οποίες μπορεί να είναι παντελώς άσχετες με κάποιες από τις αποστολές-περιπέτειες που ετοιμάζει ο οργανωτής. Έχοντας άνω του ενός χαρακτήρες έκαστος και επιλέγοντας έναν από αυτούς για κάθε αποστολή λύνεται το πρόβλημα.]

    Συμπέρασμα: Όλοι οι κανόνες που ανέφερες στην αρχική σου ανάρτηση πράγματι υπάρχουν σε διαφορετικά παιχνίδια για διαφορετικούς λόγους. Δεν μπορούμε όμως να μιλήσουμε για εναλλακτική/μη συμβατική/πειραματική ρολοπαιξία γενικά, σαν όλοι να αποτελούν μέρος του ίδιου συνόλου. Δεν υπάρχει κάτι που να ενώνει αυτούς τους κανόνες. Δεν ρολοπαίζουμε πειραματικά/μη συμβατικά στο Κωλ οφ Κθούλου επειδή είναι βασισμένο σε βιβλία τρόμου, ούτε στο Νταρκ Σαν επειδή παίζουμε πάνω από έναν χαρακτήρες. Μιλάμε άλλωστε για κόσμο του κατεξοχήν εμπορικού παιχνιδιού ρόλων με παγκόσμιο ποσοστό πωλήσεων που είχε ξεπεράσει στο παρελθόν το 80%. Αν λοιπόν η ανάρτηση ξεκίνησε για να δούμε που θα μπορούσε να μας οδηγήσει η συζήτηση περί εναλλακτικής ρολοπαιξίας, δεν είμαι βέβαιος ότι είναι μια καλή αρχή. Είναι όμως μια καταπληκτική αρχή για να δούμε πόσο προσαρμοστική είναι η ενασχόλησή μας: κανόνες υπάρχουν ή δεν υπάρχουν αναλόγως του τί προσπαθεί να επιτύχει το κάθε παιχνίδι. Επιπλέον μπορούμε να παίξουμε σε κόσμους που ήδη ξέρουμε. Φαντασία, επιστημονική φαντασία, υπερήρωες, καρτούν, ιστορικός κόσμος, τα πάντα έχουν μετεγγραφεί.

    Σε ένα πιο προσωπικό συμπέρασμα, μου θύμισες παιχνίδια που έχω και δεν έχω επισκεφθεί για καιρό (το Σόουπ, τον Μυγχάουζεν κλπ), παιχνίδια που θέλω να παίξω (το Ρουν, τον Ντρεντ, Β’ Παγκόσμιο), και παιχνίδια για τα οποία μόλις τώρα έμαθα και τα οποία μοιάζουν καταπληκτικά ως ιδέες: το Έβρυουάν ιζ Τζων και το Φιάσκο. Και για αυτόν τον λόγο και μόνον, ή-κουβέ-ντατώρα, δί-καιώ-νεταί!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: