ζεστό κακάο

θεωρία και πρακτική των παιχνιδιών ρόλων

[ΤΜΠΡ] Τέχνες μυθοπλασίας και παιχνίδια ρόλων

Posted by Βασίλης Κ. στο 03/10/2010

Το κείμενο αυτό, που θα ακολουθήσει σε συνέχειες στο ιστολόγιο, άρχισε να παίρνει μορφή το καλοκαίρι του 2003. Τότε ήδη έπαιζα για αρκετά χρόνια και είχα βιώσει λίγο ή πολύ κάθε εμπειρία που μπορείς να συναντήσεις στο παιχνίδι. Συγκεκριμένα, ήξερα πολύ καλά τι σημαίνει να βλέπεις μέσα από τα μάτια του χαρακτήρα σου τον κόσμο τον βγαλμένο σαν από ταινία ή βιβλίο· να νιώθεις τα πόδια του κομμένα από το περπάτημα ή την κοιλιά του να γουργουρίζει και την πληγή του ακόμα να θρέφει· να γνωρίζεις μέσα από αυτόν και άλλους του κατοίκους, σιγά-σιγά, να τους εμπιστεύεσαι, να τους ερωτεύεσαι ή να τους εχθρεύεσαι· να πασχίζεις να συλλάβεις τι να πάει να πει μεταφυσικό και τι πάει να πει να παλεύεις σώμα με σώμα με τους μπαμπούλες που σε τρόμαζαν μικρό· να μαθαίνεις με κάθε τρόπο, και σιγά-σιγά, τη θέση σου στον κόσμο.

Ήξερα και τη γλύκα του να στήνεις ο ίδιος έναν κόσμο, να τον γεμίζεις, να τον εξηγείς, να τον ιστορείς, να τον κάνεις προσιτό και βιώσιμο και λογικό και ενδιαφέροντα, να τον βάζεις μετά να αγκαλιάσει την ομάδα σου, και να ανυπομονείς και αυτή να τον γνωρίσει, μέσα από τους χαρακτήρες της κι’ αυτή, να τον δει μέσα από τα μάτια τους, να τον περπατήσει με τα πόδια τους και ούτω καθεξής. Όταν άρχισα να σκέφτομαι το κείμενο που ακολουθεί, αυτά τα ήξερα ήδη καλά. Και δεν χρειαζόταν να γράψω κάτι για όλα αυτά· αυτά είναι το παιχνίδι.

Αλλά το παιχνίδι είναι βαθύ και πλατύ, τόσο, που ακόμα και αν δεν παίζεις, το νιώθεις να απλώνει και να βαθαίνει συνεχώς, και το συναντάς πολλές φορές και εκεί που ούτε θα περίμενες. Το βλέπεις στην καθημερινή σου ζωή, στις σχέσεις σου με τους άλλους, στο σχολείο ή στη δουλειά, στις συζητήσεις, στα διαβάσματα, που όχι μόνο αναρωτιέσαι συχνά για το «πώς θα παιζόταν μια παρόμοια κατάσταση», αλλά και αναγνωρίζεις με έκπληξη αναμφισβήτητα γνωρίσματα της δραστηριότητας στον έξω κόσμο, απρόοπτα: «μα είναι λες και παίζει ρόλους» λες συχνά απο μέσα σου θαυμάζοντας το δάσκαλο, το συμμαθητή, το φίλο, τον άγνωστο, ακόμη και τον εαυτό σου.

Και φυσικά, το βλέπεις και στις τέχνες τις αφηγηματικές. Διαβάζεις ένα βιβλίο ή βλέπεις μια ταινία και αναγνωρίζεις το μόχθο που απαιτήθηκε για να στηθεί ο κόσμος, με όσες μύριες καίριες λεπτομέρειες χρειαστούν, για να σμιλευτούν μετά και οι χαρακτήρες, ο καθένας με το δικό του μυστικό παρελθόν κι’ ας είναι για να πει μία κουβέντα ή να ρίξει μια ματιά, και τέλος, το μόχθο για το δέσιμο όλων αυτών, για τη μυθοπλασία την ίδια.

Στα παιχνίδια ρόλων υπάρχει, λες τελικά, ένα κάτι, ένα στοιχείο, κατιτίς, που τα υπερβαίνει, και που τα συνδέει με άλλα λόγια με ένα σωρό άλλα πράγματα της ζωής. Όταν το κατάλαβα αυτό, τότε βάλθηκα να στήνω αυτό το κείμενο που ακολουθεί. Στην πορεία όμως βρήκα και άλλους λόγους να το κάνω.

***

Σαν καθετί βαθύ που απλώνεται πέρα από το στενό προορισμένο κύκλο του, τα παιχνίδια ρόλων έχουν δεχτεί την κριτική και την αμφισβήτηση από διάφορους εξωτερικούς κύκλους, κηδεμονικούς, θρησκευτικούς και άλλους. Αυτή η αμφισβήτηση γεννιόταν πάντα από θεμελιακές παρεξηγήσεις για το τι είναι ένα παιχνίδι ρόλων, ποια είναι η φύση του, ποιος είναι ο σκοπός του. Τέτοιες παρεξηγήσεις αίρονται καταρχήν όταν οι αμφισβητίες είναι καλοπροαίρετοι και θέλουν πράγματι να καταλάβουν, αλλά και όταν οι ίδιοι οι ρολοπαίκτες είναι σε θέση να δώσουν σαφείς εξηγήσεις. Όμως αυτό το τελευταίο δεν συμβαίνει ούτε συχνά ούτε και σε ικανοποιητικό βαθμό.

Αν κοιτάξει κανείς σε σχετικά απολογητικά κείμενα (για παράδειγμα στο άρθρο της Λόρεν Κ. Γουάιζμαν και του Μάικλ Α. Στάκπολ ‘Συχνές ερωτήσεις για τα παιχνίδια ρόλων’), θα δει ότι το απλούστερο και ειλικρινέστερο επιχείρημα που φέρεται να προτάσσει ο ρολοπαίκτης είναι ότι η ρολοπαιξία «έχει πλάκα», ότι «είναι ένα διασκεδαστικό χόμπι». Αν θελήσει να αμυνθεί πειστικότερα, θα πει ακόμη ότι «μπορεί να γίνει επιμορφωτική», δίνοντας ίσως κατάλληλα παραδείγματα, ή θα επικαλεστεί τη συγγένεια προς τη θεατρική πράξη και τη συγγραφή για να της προσδώσει κάποιο επιπλέον κύρος. Καμιά από αυτές τις διατυπώσεις πάντως δεν φτάνει στην ουσία της ρολοπαιξίας –και όταν οι αμφισβητίες πείθονται, δεν μπορεί παρά να το κάνουν συναισθηματικά και όχι λογικά.

Γιατί όμως να μην είναι οι ρολοπαίκτες σε θέση να δώσουν σαφείς εξηγήσεις; Γιατί να μην μιλούν παρά μόνο διαισθητικά και, τελικά, επιδερμικά για τα παιχνίδια ρόλων; Με λίγα λόγια, γιατί να λείπει ο στοχασμός και η θεωρία πάνω στο αντικείμενο; Οι περισσότεροι ρολοπαίκτες φαίνεται να αρκούνται ακόμη στο ρηχό ερασιτεχνισμό, τις εύκολες συγκινήσεις και τις περιορισμένες επιδόσεις που αυτός συνεπάγεται, χωρίς όμως να αντιλαμβάνονται πως είναι ερασιτέχνες. Θυμίζουνε θα έλεγα αυτοδίδακτους κιθαρίστες παρέας, οι οποίοι, σε πείσμα των αμέτρητων κιθαριστών επαγγελματικών επιδόσεων που υπάρχουν, αντλούν περισσή αυτοπεποίθηση από το να παίζουν άρρυθμα δυο-τρεις συγχορδίες.

Στην περίπτωση βέβαια των παιχνιδιών ρόλων, ακόμη και αν υπάρχουν παίκτες επαγγελματικών επιδόσεων, αυτοί δεν είναι καθόλου γνωστοί ως τέτοιοι στην ευρύτερη κοινότητα, κάτι που οφείλεται στην ουσιαστική απουσία του κοινού. Τα μόνα πρότυπα που έχει συνήθως στη διάθεση του ένας αρχάριος είναι παίκτες της παρέας, που είτε αντιμετωπίζουν τα παιχνίδια σαν να ήταν στρατηγικής η γρίφων, είτε, στην καλύτερη περίπτωση, ως άλλοθι προκειμένου να εξωτερικεύουν τις καλλιτεχνικές τους τάσεις –τις οποίες και, αφού συνειδητοποιήσουν, εξασκούν κατά κανόνα ανεξάρτητα από τα παιχνίδια ρόλων.

Στην τελευταία περίπτωση συμβαίνει οι ίδιοι οι παίκτες να θεωρούν τα παιχνίδια ρόλων ως μια δραστηριότητα στην οποία μπορεί να οφείλουν πολλά, όμως δεν είναι κάτι παραπάνω από ένα επιτηδευμένο χόμπι χωρίς ιδιαίτερες καλλιτεχνικές αξιώσεις: «είναι απλά ένα παιχνίδι» είναι το σύνθημα του χομπίστα, που δεν έχει νιώσει το παιχνίδι να βαθαίνει και να απλώνει ή δεν το έχει αποδεχτεί –ή απλά το γνώρισε στην ηλεκτρονική του μόνο μορφή, που εκθρονίζοντας τα παλιότερα ηλεκτρονικά παιχνίδια των σφαιριστηρίων, κληρονόμησε δίκαια ή άδικα και την ανάλογη ρετσινιά. Η ρολοπαιξία λοιπόν όχι μόνο χάνει τα παιδιά της, αλλά τις περισσότερες φορές συμβαίνει να αποκηρύσσεται και από αυτά, και να απομένει έτσι παραγνωρισμένος και ακόμη ανεξάντλητος θησαυρός για τους επόμενους.

***

Σε ό,τι ακολουθεί, προσπαθώ να βρω αυτό το κατιτίς που ενυπάρχει στα παιχνίδια ρόλων, αλλά τα υπερβαίνει: προσπαθώ να καταδείξω ότι η ρολοπαιξία μπορεί να είναι μια αυτούσια, πολυδιάστατη και πολύπλοκη αφηγηματική τέχνη. Και προσπαθώ να το κάνω θεωρητικά, γνωρίζοντας ότι δεν θα είναι τόσο αποτελεσματικό όσο θα ήταν πρακτικά μια κατάλληλη παράσταση ρολοπαιξίας, ανοιχτή στο κοινό. Μέχρι όμως κατελπίδα να φτάσει η δραστηριότητα να ανοίξει στο κοινό, οπότε και πολλά πράγματα θα γίνουν προφανή, πώς μπορούμε να πειστούμε για τα οφέλη των παιχνιδιών ρόλων; Πώς να αντιληφθεί ένας αρχάριος τον εκφραστικό πλούτο της ρολοπαιξίας ελλείψει προτύπων; Και, ακόμη και αν τον αντιληφθεί, πώς να προχωρήσει παραπέρα; Πώς να βελτιώσει τελικά την τεχνική του μέσα από μια συνεπή θεωρία ρολοπαιξίας;

(Συνεχίζεται…)

Advertisements

9 Σχόλια to “[ΤΜΠΡ] Τέχνες μυθοπλασίας και παιχνίδια ρόλων”

  1. Γιώργος Μ. said

    Διαβάζοντας το κείμενο, ταυτίστηκα 100% με την οπτική γωνία απο την οποία βλέπεις τα παιχνίδια ρόλων. Πράγμα που δε μου συμβαίνει συχνά (στο’χω ξαναπέί όμως και επαναλαμβάνομαι). Μοιράζομαι τους ίδιους προβληματισμούς, αλλα δε νομίζω να μπορούσα ποτέ να τους εκφράσω με τόσο βάθος, κομψότητα και σαφήνεια.

    Ναι Βασίλη, έτσι είναι όντως – σαν «αυτοδίδακτοι κιθαρίστες παρέας, οι οποίοι, σε πείσμα των αμέτρητων κιθαριστών επαγγελματικών επιδόσεων που υπάρχουν, αντλούν περισσή αυτοπεποίθηση από το να παίζουν άρρυθμα δυο-τρεις συγχορδίες.» Δε θα μπορούσες να το θέσεις καλύτερα.

    Πριν λίγους μήνες ανέβασε ο Αντώνης μία σύνοψη της θεωρίας του Φόρτζ. Επειδή ήταν πολύ σωστά μεταφρασμένη, με βοήθησε να αποκωδικοποιήσω λίγο αυτήν την ψευδοακαδημαϊκή ορολογία που έχουν υιοθετήσει, και πάντα με μπέρδευε. (Ακόμα και έτσι όμως, κάτω απο αυτό το στρώμα ορολογίας κρύβονται πολλοί θησαυροί σε αυτό το φόρουμ). Επιβεβαιώθηκε όμως και μια παλιά μου υποψία: υπάρχουν οι θεωρητικές καινοτομίες μεν, αλλα σε μεγάλο βαθμό επανεφευρίσκουν τον τροχό.

    τι εννοώ: πολλά απο τα πράγματα για τα οποία κάνει λόγο το μεγάλο μοντέλο, σαν έννοιες υπάρχουν στην αφηγηματολολογία. Τα διάφορα επίπεδα στα οποία μπαίνουμε/αφηγουμαστε/διαβάζουμε μία ιστορία λόγου χάρη. (ο συγγραφέας σαν φυσικό πρόσωπο 1, ο συγγραφέας σαν «οπτική γωνία» 2, ο αφηγητής μέσα στην ιστορία 3 κ.ο.κ. ένα κρεμμύδι με πάρα πολλές φλούδες.)

    τι δεν μπορώ να καταλάβω: γιατί το τόσο πρόσφορο έδαφος των π.ρ. δεν έχει αναλυθεί απο αφηγηματολογική σκοπιά μέχρι τώρα. έχουν κάνει βίδες μέσα με σχετικά γραμμική πλοκή,το μυθιστόρημα και το σινεμά, και κάτι εντελώς διαδραστικό όπως τα π.ρ. δεν το χουν ακούσει καν! μπορεί και να παίζουν έρευνες και διατριβές θα μου πεις, και να μην το ξέρω εγώ. οκ. κάποιος πρέπει να μου το πεί όμως! και σε μένα και σε ένα ολόκληρο φόρτζ, όπου οι άνθρωποι κατάφεραν απο το επίπεδο του «2-3 συγχορδίες» να φτάνουν να μιλάνε με δικούς τους κώδικες για θεωρητικά προβλήματα της αφήγησης. και να τα λύνουν μάλιστα: αυτή τους η πορεία τα τελευταία 10 χρόνια μας έδωσε παιχνίδια όπως το Ντόγκς ιν δε Βάινγιαρντ και το Μάουντεν Γουίτς.

    Που θέλω να καταλήξω: οτι συμφωνώ με αυτό που λες – πρέπει κάποτε να καθίσουμε κάτω και να μιλήσουμε σοβαρά για τα π.ρ. Εκτός απο την αφηγηματολογία, ένα άλλο πεδίο που θα μπορούσε να βοηθήσει πιστεύω ειναι αυτό της ρομποτικής (και multi agent systems) και της τεχνητής νοημοσύνης. Υπάρχει μια υποκατηγορία Τ.Ν. που λέγεται narrative intelligence. ΄Ολα αυτά νομίζω οτι μπλέκονται αρκετά με τα χωρικά ύδατα των π.ρ.

    Για να φτάσουμε εκεί -και πάλι συμφωνώ στο συμπέρασμα σου – πρέπει να ενθαρρύνουμε τον κόσμο να καταγράψει και να δημοσιεύσει τα παιχνίδια του. Άλλο ένα επιστημονικό πεδίο – λαογραφία. Αν ο Λένροτ δεν είχε καταγράψει κάποια παραμύθια της Φιλανδίας πριν πεθάνουν κάποιοι συγκεκριμένοι άνθρωποι που ήταν οι τελευτάιοι κρίκοι μιας προφορικής παράδοσης αιώνων – τώρα πιθανότατα η Καλεβάλα να μην είχε γραφτεί.

    Κατεβαίνω τώρα απο τον άμβωνα και απλά να πώ οτι ανυπομονώ να διαβάσω την συνέχεια του άρθρου σου.

  2. Αντώνιος Σ. said

    Θα περιμένω τις συνέχειες του άρθρου σου, Βασίλη. Επί του παρόντος κάποιες μικρές σημειώσεις για την εισαγωγή.

    Δεν πείθομαι ότι το φυλλάδιο της Γουάιζμαν και του Στάκπολ του 1991, πολύ δηλαδή πριν την σαφώς δημοφιλέστερη πλέον ηλεκτρονική ρολοπαιξία, είναι αντιπροσωπευτικό ή θεωρητικά προσεγμένο. Είναι χαρακτηριστικό ότι η ερώτηση ‘τί είναι τα παιχνίδια ρόλων’ είναι η όγδοη επί συνόλου έντεκα ερωτήσεων. Δε θα διαφωνήσω απαραίτητα με τη διαπίστωσή σου ότι οι ρολοπαίκτες εξηγούν διαισθητικά την ενασχόλησή τους, ωστόσο εδώ μάλλον τους αδικείς, παίρνοντας ένα κείμενο που γράφτηκε για άλλο σκοπό και σε άλλα πλαίσια.

    Δεν είμαι βέβαιος επίσης για την έννοια ‘παίκτες επαγγελματικών επιδόσεων’ στα παιχνίδια ρόλων. Υπάρχουν παίκτες με πανίσχυρους χαρακτήρες με πολλά χρόνια εμπειρίας σε σειρές τύπου Λήβιβγκ Γκρέυχωκ, όπου οι χαρακτήρες τους επιβιώνουν και διαπρέπουν, ενώ οι ίδιοι κερδίζουν έπαθλα συμμετοχών. Τους καθιστά αυτό ωστόσο επαγγελματίες παίκτες; Πώς μπορούμε να μιλήσουμε για ‘επαγγελματίες παίκτες’ όταν δεν έχουμε ξεκαθαρισμένα κριτήρια για το ποιος είναι καλός ρολοπαίκτης; Στο ‘Πώς επιλέγετε νέους παίκτες;’ ήθελα να καταδείξω ακριβώς αυτό το πρόβλημα και να προτείνω μία λύση η οποία λειτούργησε για τις ομάδες μου.

    Δεν θέλω να προτρέχω όμως. Είμαι βέβαιος ότι έχεις κατά νου να γράψεις για όλα αυτά. Καλή συνέχεια.

  3. Γιώργος Μ. said

    Γειά σου Αντώνη. Το ζητούμενο, όπως το καταλαβαίνω εγώ τουλάχιστον, δεν είναι φαντάζομαι παίκτες επαγγελματικών επιδόσεων, αλλα «καλλιτεχνικών επιδόσεων». Το πρώτο συμβαίνει σε παιχνίδια τύπου μάτζικ, ή και πόκερ ακόμα, που είναι δραστηριότητες καθαρά ανταγωνιστικού χαρακτήρα και σίγουρα χωρίς αξιώσεις τέχνης.

    Τώρα θα μου πεις, το πόσο «καλλιτεχνικό» είναι το παιχνίδι κάποιου είναι μήπως ευκολότερο να οριστεί; όχι, αλλα πρέπει να συμφωνήσεις οτι συνήθως τα παιχνίδα ρόλων οι περισσότεροι δεν τα βλέπουν κάτω απο αυτό το πρίσμα. Που είναι κρίμα, για μένα προσωπικά είναι ίσως το πιο ενδιαφέρον.

  4. Αντώνιος Σ. said

    Θα ήμουν πολύ προσεκτικός πριν γράψω ‘σίγουρα χωρίς αξιώσεις τέχνης’ για οποιαδήποτε ενασχόληση, Γιώργο. Με τον ίδιο αφοριστικό τρόπο το ίδιο μπορεί να ειπωθεί για τα παιχνίδια ρόλων.

    Η ενασχόλησή μας πάσχει, ίσως από τη φύση της, στον προσδιορισμό του τί είναι καλό και τί κακό, ακριβώς επειδή εξαρτάται από τους στόχους των συμμετεχόντων. Αυτό λογικά επεκτείνεται στο τί είναι επαγγελματικό και τί όχι, στο τί είναι καλλιτεχνικό και τί όχι κοκ.

    Ξανά όμως, δεν θέλω να προτρέχω, καθότι καταλαβαίνω ότι ο Βασίλης Κ. θα ασχοληθεί με όλα αυτά.

  5. Γιώργος Μ. said

    Να πω αυτό μονο κλείνοντας: για αυτά τα 2 συγκεκριμένα παραδείγματα, το πόκερ και το magic the gathering, πραγματικά δεν πιστεύω ότι είναι αφοριστικό το να πω ότι δεν έχουν αξιώσεις τέχνης. Σε κάποια στιγμή μελλοντικά μπορούμε να το συζητήσουμε.

  6. 1: Γιώργο, για τη σχέση ρολοπαιξίας και τεχνητής και αφηγηματικής νοημοσύνης, πολύ θα γούσταρα να μας έγραφες κάτι. Δέν είχα υπόψη και με λίγο ψάξιμο ήδη βρήκα παμπόλικα άρθρα πάνω στο θέμα, αλλα μιά ζωή την έχουμε μονάχα, τί να πρωτοκάνεις…

    2. Αντώνιε, το κείμενο των Γουάιζμαν και Στάκπολ το βρίσκω αντιπροσωπευτικότατο ακριβώς γιατί, πρώτον, δέν είναι θεωρητικά προσεγμένο και δεύτερον, επειδή ο σκοπός του είναι να παίξει το ρόλο βιτρίνας στους αμύητους. Για τα ηλεκτρονικά παιχνίδια ρόλων –που παρεμπιπτόντως είναι πλέον αρκετά γνωστά και ώς βιντεοπαιχνίδια ρόλων— έχεις δίκιο, αλλα άς το θίξουμε όπως και όσο του πρέπει αλλού.

    Για τον επαγελματισμό: χρησιμοποιώ τη λέξη μεταφορικά φυσικά (μάλιστα, πουθενά δεν γράφω για «επαγγελματίες παίκτες» όπως εσύ, παρα μόνο για «επαγγελματικές επιδόσεις»). Ούτε μιλάω εδώ για καλλιτεχνικές επιδόσεις ακόμα, όπως λέει ο Γιώργος στο 3 (παρόλο που ο προσανατολισμός του κειμένου που ακολουθεί είναι ρητά τέτοιος). Τελοσπάντων εννοώ παίκτες οι οποίοι είναι αποτελεσματικοί σ’ αυτό που κάνουν (είτε την έχουν δέι καλλιτέχνες είτε την έχουν δεί αθλητές αλα σκάκι), και είναι αποτελεσματικοί επειδή εξασκούνται μεθοδικά και τακτικά (εκτός παιχνιδιού εννοώ), έχουν μια ελάχιστη θεωρητική κατάρτιση και τα λοιπά. Συνεπώς, τέτοιοι παίκτες που αναφέρεις μπορούν κάλλιστα να πληρούν αυτές τις προϋποθέσεις, ναί. Αλλα φυσικά δέν θα τους έλεγα επαγγελματίες κυριολεκτικά, εκτός κι’ αν όντως βγάζουνε λεφτά μ’ αυτόν τον τρόπο, πράγμα που δέν γνωρίζω.

    Ωστόσο, όπως αντιλαμβάνεται ήδη ο Γιώργος, αυτό που πραγματικά είναι ριγμένο ακόμα στις μέρες μας, είναι η καλλιτεχνική πλευρά του πράγματος, και αυτό πάω να πιάσω στα επόμενα. Και μ’ αρέσει που καταπιάνεστε επάνω με τη φράση «αξιώσεις τέχνης». Ο βασικός στόχος αυτών των συνεχειών, απο μία άποψη, είναι να εγείρουν επιτέλους ρητά, αξιώσεις τέχνης απο τη ρολοπαιξία. (Παρεμπιπτόντως: «καλλιτεχνικός», «επαγγελματικός»… Βαριές κουβέντες θα πεί κανείς, τις οποίες παρόλ’ αυτά εδωμέσα δέν μπορούμε παρα να χρησιμοποιούμε άφοβα.)

    Πράγματι, μ’ όλ’ αυτά θα καταπιαστώ στην πορεία. ‘Φχαριστώ για τα σχόλια. Και εννοείται, αλλα θα το πώ, θ’ ανυπομονώ να βλέπω την κριτική σας κάθε φορά. Η οποία, όσο αυστηρότερη, τόσο το καλύτερο.

  7. […] και παρά την προσέγγισή που ακολουθώ στις συνέχειες «Τέχνες μυθοπλασίας και παιχνίδια ρόλων», θα μπορούσε πιθανά κανείς να σκεφτεί και μή […]

  8. Γιώργος Μ. said

    Βασίλη κι εγώ θά θελα να έγραφα γι’αυτό το θέμα – αλλα κι εγώ ψιλοπροσφατα ανακάλυψα ότι υφίσταται σαν ανεξάρτητο πεδίο ερευνας. Αλλιώς πιθανότατα να είχα κάνει διαφορετική πτυχιακή :>

  9. Αντώνιος Σ. said

    Βασίλη, το φυλλάδιο αυτό διαφήμιζε την ενασχόλησή μας αμυνόμενο ενάντια σε αντιδράσεις ακραίων κύκλων που για δικούς τους προσωπικούς λόγους είχαν συνδέσει τη ρολοπαιξία με τον σατανισμό. Δεν γνωρίζω αν οι ερωταποκρίσεις ήταν σε αυτή τη σειρά όταν τυπώθηκε. Αν όμως ήταν (που δεν έχω λόγω να εικάσω διαφορετικά), δείχνει ότι τυπώθηκε έχοντας άλλα κατά νου. Στον αγγλόφωνο δεσμό http://en.wikipedia.org/wiki/Bothered_About_Dungeons_and_Dragons βλέπουμε τη γνωστή ιστορία για τη διαβόητη Πατρίσια Πούλλινγκ. Θα προσέξεις ότι ο Στάκπολ έχει συγγράψει ήδη, νωρίτερα από το φυλλάδιο στο οποίο παραπέμπεις, την Αναφορά για την Πούλλινγκ (The Pulling Report), ακριβώς για να στηλιτεύσει τις άγριες επιθέσεις και τον παράλογο τρόπο με τον οποίο ασκούνταν.

    Αυτό το πλαίσιο λοιπόν δεν μπορείς να το αγνοήσεις. Σήμερα πίνουμε ήρεμοι ζεστό κακάο και γράφουμε στο ιστολόγιό μας για θεωρητικά και πρακτικά ρολοπαικτικά ζητήματα. Κανείς εχέφρων δεν θα διανοούνταν να κατηγορήσει τη ρολοπαιξία για οποιαδήποτε από τις αρλούμπες που κατηγορήθηκε τότε, κι αν το πράξει υπάρχουν επιστημονικές απαντήσεις. Τότε όμως υπήρχε η ημιπαράφρων Πούλλιγκ, τα προπαγανδιστικά Νταρκ Ντάντζεονς του Τζακ Τσικ (http://www.theescapist.com/darkdungeons.htm) και το υπερβλακώδες Μέηζες Εντ Μόνστερς (http://en.wikipedia.org/wiki/Mazes_and_Monsters), ταινία εναντίον της ρολοπαιξίας στην οποία συμμετείχε ο νεαρότατος Τομ Χανκς.

    Σε αυτό το πλαίσιο γράφτηκε το φυλλάδιο. Αυτό από μόνο του εξηγεί γιατί οι πρώτες ερωταποκρίσεις αφορούν το πόσο ωφέλιμη ή όχι είναι η ρολοπαιξία και για το αν συνδέεται με τον σατανισμό (που προφανώς δεν συνδέεται). Μόνο στο τέλος μπαίνουν στον κόπο να εξηγήσουν τί είναι και τί αφορά. Θεωρητικά μιλώντας, η σειρά είναι λανθασμένη. Πώς μπορείς να μιλάς για κάτι προτού πεις τί είναι; Τότε όμως αυτοί οι άνθρωποι ένιωθαν ότι απειλούνται. Και συγγράψαν το κείμενό τους έτσι.

    Δεν διαφωνώ απαραίτητα στην εκτίμησή σου ότι η πλειονότητα των ρολοπαικτών μάλλον δεν μπορούν να εξηγήσουν σε βάθος την ενασχόλησή μας. Διαφωνώ ωστόσο στη χρήση αυτού του κειμένου ως κριτηρίου έτσι όπως απομονώθηκε από το πλαίσιο στο οποίο γράφτηκε. Ένα σύγχρονο κείμενο θα είναι πολύ πιο ενδιαφέρον.

    Για τα λοιπά, όπως είπα κι εγώ δεν γνωρίζω παίκτες που να ασχολούνται επαγγελματικά με τη ρολοπαιξία, κατ’ αναλογία των παικτών σε καρτοπαίχνιδα και ηλεκτρονικά παιχνίδια όπου ο επαγγελματισμός είναι διαδεδομενος. Για την αποτελεσματικότητα και την θεωρητική κατάρτιση δεν θα επεκταθώ. Είμαι βέβαιος ότι θα το πράξεις έσύ στη συνέχεια του άρθρου.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: