ζεστό κακάο

θεωρία και πρακτική των παιχνιδιών ρόλων

Ρολοπαιξία σε παιχνίδια που δεν είναι ρόλων

Posted by Αντώνιος Σ. στο 03/05/2010

Πολλά επιτραπέζια στρατηγικής που δεν κατατάσσονται στα παιχνίδια ρόλων ενέχουν στοιχεία ρολοπαιξίας. Το Λαντς Μάνεϋ* αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα, με τους παίκτες, στην προσπάθειά τους να δείρουν ο ένας τον άλλον με την χρήση καρτών, να περιγράφουν κατά τη χρήση έκαστης κάρτας το πώς συμβαίνει αυτό που προσπαθούν να επιτύχουν.

Εσείς πώς αντιμετωπίζετε αυτά τα μη ρολοπαικτικά επιτραπέζια; Αγνοείτε τη ρολοπαιξία παντελώς; Την υιοθετείτε στα όρια που ζητά το παιχνίδι; Το μετατρέπετε σε ρολοπαικτικό παιχνίδι όσο το αντέχουν οι κανόνες του παιχνιδιού; Την παρωδείτε για να είναι το παιχνίδι περισσότερο αστείο; Εξαρτάται η ρολοπαιξία από τον τύπο του παιχνιδιού; Κάτι άλλο;

Επιπλέον, πώς βλέπετε αυτά τα παιχνίδια; Τα θεωρείτε υποκατάστατο ή κακέκτυπο; Ή μήπως σας αρέσουν περισσότερο επειδή συνδυάζουν ταχύτητα και ολοκληρωμένο αποτέλεσμα με ρολοπαιξία;

Άλλες σκέψεις;

*και για όποιον ρωτήσει: δική μου η κριτική του παιχνιδιού. Από τω καιρώ εκείνω.

Advertisements

11 Σχόλια to “Ρολοπαιξία σε παιχνίδια που δεν είναι ρόλων”

  1. Γιώργος Μ. said

    Γειά σου Αντώνη :> Δε το’χα υπόψη μου το λεφτά-για-κολατσό, θα το τσεκάρω.
    Τα παιχνίδια που κατατάσσω στην κατηγορία που ανέφερες είναι τα εξής – τουλάχιστον όσα μου έρχονται στο νού αυτή τη στιγμή:

    * το Παλέρμο. οι περισσότεροι το’χουν υπόψη τους, ωραίο παρείστικο παιχνίδι (νομίζω πέτυχα μια εκδοχή του στο μπόρντγκέιμγκίκ – γουέργουλφ νομίζω ήταν ο τίτλος). Εντάξει δε το λες παιχνίδι ρόλων, αλλά αν η παρέα είναι σε κατάλληλη φάση μπορεί να βγεί κάτι που είναι φτηνό-υποκατάστατο-ρολοπαιξίας. «Βαγγέλη μη κάνεις την πάπια, εσύ τον έφαγες τον κηπουρο» κτλ.
    * Once upon a time, Atlas Games James Wallis et al. Τρομερό παιχνίδι. Διαχρονικό, δουλεύει για όλες τις ηλικίες.
    * Βαρώνος Μυγχάουζεν, του ιδίου – δε το’χω παίξει. μακράν οι πιο ξεκαρδιστικοί κανόνες που’χω διαβάσει.
    * Μάτριξ Γκέιμς του Κρίς Ενγκλ Απλό κ συνάμα επαναστατικό. το’χει χρησιμοποιήσει Βρεττανικός,Γαλλικός και Αυστραλέζικος στρατός σύμφωνα με τα λεγόμενα του δημιουργού του.
    * Pantheon and other role playing games, Robin Laws – το πήρα πρόσφατα, θέλω να το δοκιμάσω με παρέα αμύητη στα π.ρ.

    Τη λίστα την έβαλα σε σειρά «ρολοπαιχνιδότητας». Γενικά, με την εξαίρεση του Παλέρμο που το θεωρώ καλό για χαβαλέ -αν και θα ήθελα να ενσωματώσω την δυναμική του σε ένα παιχνίδι ρόλων κάποια στιγμή- τα υπόλοιπα τα θεωρώ πολύ αξιόλογα παιχνίδια. Ακόμα και αν δεν συμφωνούν με τον ορισμό μου για το τι είναι π.ρ. Δε τα υποτιμώ, το αντίθετο. Όσοι γράφουν κανόνες ρουπουγκού, συχνά πάσχουν απο το σύνδρομο «those who can’t, teach». Νομίζω οτι ένα καλογραμμένο παιχνίδι ρόλων θα πρέπει να είναι σε γλώσσα που να μπορεί να καταλάβει και ένας 12χρονος. Απο αυτήν την άποψη λοιπον, των καλογραμμένων κανόνων, τα π.ρ. έχουν πολλά να μάθουν απο τα επιτραπέζια παιχνίδια και τα «στόρυ γκέιμς».

  2. Βρέ καλώς τονε το Γιώργηηη…

    Το να μπαίνεις σ’ ένα ρόλο ενώ το παιχνίδι είναι άσχετο, δείχνει μάλλον δύο πράγματα συνήθως: ή οτι είσαι μικρό παιδάκι, ή οτι θα προτιμούσες να έπαιζες ρόλους αντί γι’ αυτό. Θυμάμαι συγκεκριμένα να παίζω το Ντίνκ Σμόλγουντ, παλιό παιχνίδι για υπολογιστή, που ήταν και καλά ρόλων, αλλα στην ουσία του απλό αντβέντσουρ. Έ, απο την πρώτη ώρα που έπαιζα το παιχνίδι, βάλθηκα να κρατάω ημερολόγιο του Ντίνκ (του χαρακτήρα)… Σκέψεις, συναισθήματα, όλα. Εννοείται οτι έκανα πόσο καιρό να τελειώσω το παιχνίδι γιατι έτσι απλά ως Ντίνκ δέν ήθελα ρε παιδί μου να πατήσω το πόδι μου στην τελευταία πίστα, αντέβαινε στο χαρακτήρα μου. Μετά από πολλούς γύρους ψάχνοντας για αφορμή να φτάσω στο τελευταίο μέρος, απλά ξενέρωσα με το παιχνίδι.

    Το ηθικό δίδαγμα: άμα θές Βασίλη να παίξεις ρόλους, παίξε ρόλους. Όχι παιχνίδια σε υπολογιστή, ούτε με κάρτες, ούτε σκάκι, τάβλι, μακριά γαϊδούρα και λοιπά.

  3. Αντώνιος Σ. said

    Καλώς όρισες, Γιώργο. Χαίρομαι πολύ που μοιράζεσαι το ζεστό κακάο μαζί μας.

    Για όσους δεν έχουν παίξει τα παιχνίδια που ανέφερες, να πω τα εξής. Τόσο το ‘μια φορά κι έναν καιρό’ της Άτλας Γκέημς όσο και ο Μυγχάουζεν (τον οποίο έχω), απαιτούν μια σύμπτωση διανοίας από τους συμμετέχοντες. Όπως στα επιτραπέζια, κάποιος προσπαθεί να κερδίσει, προφανώς. Ωστόσο το παιχνίδι είναι αξιομνημόνευτο μόνον όταν οι ιστορίες που πλάθονται είναι, για το μεν ‘μια φορά’ εντυπωσιακές ή συναρπαστικές, για τον δε Μυγχάουζεν σουρεαλιστικές, αλλοπρόσαλλες και κατά συνέπεια διασκεδαστικές. Υπ’ αυτήν την έννοια, το να χάσει κανείς μια παρτίδα του ‘μια φορά’ δεν σημαίνει και κάτι. Το να υποδύεται όμως έναν αλλοπρόσαλλο χαρακτήρα που κάνει του κεφαλιού του σε παιχνίδι ρόλων (εκτός του ‘Παράνοια’ ή παρεμφερών κωμικών ΠΡ) σημαίνει βέβαιο χαμό και πισωγύρισμα της ομάδας. Για αυτό και με ενδιαφέρει μέχρι που φτάνουν τα ρολοπαικτικά μας όρια και πώς είμαστε διατεθειμένοι να αντιμετωπίσουμε ένα μη ρολοπαικτικό παιχνίδι που περιέχει ρολοπαιξία.

    Βασίλη κρατάω την πρώτη σου φράση: ‘Το να μπαίνεις σ’ ένα ρόλο ενώ το παιχνίδι είναι άσχετο, δείχνει […] συνήθως: […] οτι είσαι μικρό παιδάκι […]’. Θα επανέλθω στο μέλλον. Σηκώνει τη δική του αναφορά.

  4. Γιώργος Μ. said

    Έμπλεξα με τα τάγκς. Δεν έχει και μια προεπισκόπηση αυτό το γουόρντπρες βρε παιδί μου. (του χαρισανε γάιδαρο του μίστερ ιματζιναριπαιχνιδιαρόλωντζιαρ, τον κοιταγε και στα δόντια, που λεεί και ο λαός. Κόσμε, αυτό είναι in joke για Βασίλη και Αντώνη).

    Υποβάλω το προηγούμενο σχόλιο διορθωμένο:

    Έγραψες:
    Το να υποδύεται όμως έναν αλλοπρόσαλλο χαρακτήρα που κάνει του κεφαλιού του σε παιχνίδι ρόλων (εκτός του ‘Παράνοια’ ή παρεμφερών κωμικών ΠΡ) σημαίνει βέβαιο χαμό και πισωγύρισμα της ομάδας.

    Αυτό συμβαίνει συχνότερα στα π.ρ. παρα σε άλλα είδη παιχνιδιών νομίζω. Οι αιτίες κατα τη γνώμη μου είναι κακός σχεδιασμός του εκάστοτε παιχνιδιού ή/και ελλιπείς κανόνες. Αν διαβάσει κανείς τα παιχνίδια της γενιάς του Φόρτζ, βλέπει οτι έχουν σαφή προσανατολισμό όσον αφορά το λογοτεχνικό/αφηγηματικό είδος που προσπαθούν να προσεγγίσουν. Όσο πιο ξεκάθαρος είναι ο στόχος ενός παιχνιδιού, τόσο αυτό με βοηθάει σαν ομάδα να θέσω τα σωστά όρια: το «κοινωνικό συμβόλαιο» που λένε και στο Φόρτζ. Τις κοινές παραδοχές που έχουμε δηλαδή πριν πλάσουμε μια ιστορία. Όταν λοιπόν σαν παίκτης δω ένα παιχνίδι με αυτόν τον σαφή προσανατολισμό και μία ομάδα που έχει ένα κοινό όραμα για το τι αποσκοπεί το παιχνίδι, τότε αν δω οτι δε με καλύπτει αυτός ο στόχος και αυτό το όραμα, δεν συμμετέχω και γλιτώνω τον εαυτό μου και τους υπόλοιπους απο χάσιμο χρόνου. Αν πάλι αυτός ο ένας παίκτης επιμένει να κάνει κάτι «το αλλοπρόσσαλο», τότε είναι ζήτημα της ομάδας πως θα το χειριστεί. Είτε θα κάνει σκόντο σε αυτό το καλλιτεχνικό όραμα (αν αυτό υπάρχει και δεν παίζουν ρόλους απλά σαν διασκέδαση) είτε θα του πούνε παίξε άλλο χαρακήρα, ή αστο καλύτερα πάμε να παίξουμε τάβλι είτε χίλια δυο. Αναλόγως την ομάδα, το παιχνίδι και όλους τους υπόλοιπους παράγοντες εντός και εκτός παιχνιδιού που επηρεάζουν μια ομάδα ανθρώπων οταν μαζεύονται για να κάνουν κάτι απο κοινού.

    Έγραψες:

    Για αυτό και με ενδιαφέρει μέχρι που φτάνουν τα ρολοπαικτικά μας όρια και πώς είμαστε διατεθειμένοι να αντιμετωπίσουμε ένα μη ρολοπαικτικό παιχνίδι που περιέχει ρολοπαιξία.

    Προσωπικά, σαν παίκτης, όσο και να μ’αρέσει το «μια φορά» και τα υπόλοιπα τέτοιου τύπου -ας τα πώ παιχνίδια εξιστόρησης, χωρίς την περιορισμένη οπτική γωνία που υπονοεί η λέξη ρολος- ποτέ δεν θα μπορέσουν να αντικαταστήσουν ένα παιχνίδι ρόλων. Μου αρέσουν για αυτό που είναι, όπως π.χ. μπορεί να μου αρέσει και το σκάκι.

    Απο την άλλη, επειδή φλερτάρω με την ιδέα να σχεδιάσω ένα π.ρ. με ενδιαφέρουν απλά και μόνο επειδή δεν είναι τόσο σύνθετα όσο τα π.ρ. Και οι κανόνες τους άκτσουαλι δουλεύουν. Δεν υπεκφεύγουν στα δύσκολα, λέγοντας σου «α κοιτα αν δεις, χρησιμοποίησε τη φαντασία σου, ΝτιΕμ είσαι.» Αυτοί οι δύο λόγοι είναι αρκετοί ωστε το απλό μου μυαλό να τα προτιμήσει σαν μοντέλο σχεδίασης. Απο την άλλη μπορει να φταίει οτι έχω τόσο καιρο να παίξω ρουπουγκου που κοντεύω να ξεχάσω πως γίνεται. Αλλα αυτό είναι μια άλλη ιστορία..

  5. Η έλλειψη προεπισκόπησης στη Γουόρντπρες είναι απο τα σημαντικότερα μείον της. Θέλω να ελπίζω οτι θα αλλάξει αυτό στο εγγύς μέλλον.

    Γιώργο, αναφέρεσαι στο θεωρητικό σύστημα που πλασάρει το Φόρτζ και μου θύμισες μιά παλιά μετάφραση, την οποία και ανέβασα (δείτε ‘δώ κι’ εδώ). Στην ουσία τώρα, συμφωνώ με όσα λές. Θέλω να προσθέσω όμως και κάτι που απ’ ότι φαίνεται αγνοείται απο το σύνολο σχεδόν των παικτών: οτι το πρόβλημα της συμβατότητας μέσα σε μιά ομάδα ρολοπαικτών δέν θα υπήρχε κάν –και συνακόλουθα, ούτε και το μεγαλύτερο μέρος της θεωρίας του Έντουαρντς– άν η δραστηριότητα ήταν ανοιχτή στο κοινό, είτε ώς καλλιτεχνική δραστηριότητα, είτε ώς αθλητική (στο μέτρο που και το σκάκι πιχί θεωρείται άθλημα).

    Αυτό θα μπορούσε να είναι και σχόλιο σ’ αυτό το κείμενο του Αντώνιου (και ίσως να κάνω κάνα κόπι-πέιστ :-Ρ). Εννοείται πως θα επανέλθω στο θέμα του κοινού, το οποίο θεωρώ απο τα πιό καίρια στους κύκλους μας.

  6. […] Πολλά απ’ όσα λέω παραπάνω ασφαλώς και είναι ήδη γνωστά σε πολλούς. Ωστόσο έχω την αίσθηση ότι παραμένουν περιφερειακά και πειραματικά για την πλειοψηφία των ρολοπαικτών. Έχετε παίξει τέτοια παιχνίδια; Θεωρείτε υπάρχοντες εμπορικούς τίτλους «πειραματικά ρολοπαικτικούς» με την παραπάνω έννοια, και πώς ακριβώς; (Δείτε εδώ και το πολύ σχετικό θέμα του Αντώνιου «Ρολοπαιξία σε παιχνίδια που δέν είναι ρόλων».) […]

  7. Αντώνης Χ. said

    Ένα παιχνιδάκι που αναφέρθηκε και σε κάποια άλλη στήλη, το οποίο θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως «παιχνίδι που δεν είναι ρόλων» είναι το έλεμεντς και μπορεί να βρεθεί στην διεύθυνση http://www.elementsthegame.com. Είναι ένα παιχνίδι με κάρτες το οποίο δεν απαιτεί κάποια συνδρομή, ωστόσο αν κάποιος ήθελε να βοηθήσει την προσπάθεια των δημιουργών του παιχνιδιού, εύκολα του δίνεται η δυνατότητα να κάνει οποιαδήποτε δωρέα μέσα από την ιστοσελίδα.
    Το παιχνίδι αυτό με κατέπληξε στην κυριολεξία και θα το συνιστούσα σε οποιοδήποτε να του ρίξει μια ματιά. Η ατμόσφαιρα είναι θα έλεγε κανείς φαντασία, αλλά αρκετά ανεπτυγμένη σε επόμενο ενδεχομένως επίπεδο από την γνωστή φαντασία των βαρβάρων, νάνων και αερικών ή ότι άλλο… Κάποιος θα μπορούσε να πει ότι είναι ένα κλασσικό παιχνίδι καρτών, όπου όποιος έχει το καλύτερο «κατάστρωμα» καρτών, όπως χαρακτηριστικά περιγράφεται μέσα στο παιχνίδι, νικάει τον αντίπαλο, είτε αυτός είναι ένας άλλος παίχτης είτε ο τεχνητής νοημοσύνης αντίπαλος. Όμως δεν είναι έτσι ακριβώς. Αυτό που πραγματικά μου έκανε εντύπωση είναι ο τρόπος που η τύχη εμπεριέχεται μέσα στο παιχνίδι με τη μορφή της δυνατότητας του να κατασκευάσεις εσύ το δικό σου κατάστρωμα καρτών, ρυθμίζοντας ανάλογα με τις δυνάμεις σου την ποσότητα και την ποιότητα του. Δηλαδή για παράδειγμα το να έχεις πολλές δυνατές κάρτες, πράγμα που σημαίνει ότι θα θέλεις και αρκετή «ενέργεια» για να τις ενεργοποιήσεις, δεν σημαίνει απαραίτητα ότι θα νικήσεις, ακριβώς λόγω της μεγάλης ανάγκης σε ενεργειακό νόμισμα. Το ενεργειακό αυτό νόμισμα είναι τα κουάντα τα οποία είναι στην ουσία δώδεκα στοιχεία και τα οποία τροφοδοτούν ανάλογα τα πλάσματα ή τις μαγείες ή ακόμα και τα όπλα του παιχνιδιού. Δηλαδή κάποιος θα μπορούσε να διαλέξει για παράδειγμα σαν στοιχείο την φωτιά-δύναται να διαλέξει στην αρχή του παιχνιδιού-και άρα θα διαμορφώσει τις κάρτες του σύμφωνα με αυτό το ενεργειακό νόμισμα. Θα επιλέξει να παίξει με πλάσματα της φωτιάς, μαγείες που χρησιμοποιούν φλεγόμενα κούαντα ή όπλα που έχουν ειδικές ικανότητες και ενεργοποιούνται από το στοιχείο αυτό. Ακόμα και παίζοντας μόνο με μέσα του ίδιου στοιχείου, ο παράγοντας τύχη είναι εμφανής και πραγματικά ενώ κάποιος γνωρίζει άπταιστα το κατάστρωμά του, μπορεί η τύχη να του παίξει πολύ άσχημο παιχνίδι… ή να τον βοηθήσει πραγματικά! Το ενδιαφέρον γίνεται ακόμα μεγαλύτερο για κάποιον που αρχίζει να μπαίνει στο παιχνίδι για τα καλά, επιλέγοντας να χειριστεί περισσότερες ενεργειακές μονάδες και άρα να αναμετρηθεί με μεγαλύτερου στροβιλισμού τύχη. Και όμως κάποιος μπορεί να φτάσει στο επίπεδο να «ελέγχει» αυτό το παράδοξο και να το χρησιμοποιεί κατά βούληση, άσχετα με τα αποτελέσματα της τύχης, ή μάλλον χωρίς αυτά να επηρεάζουν αρνητικά. Το παιχνίδι σε βάζει να παίξει με τους καλύτερους πενήντα ανθρώπους παίκτες ή με μεγαλύτερο ακόμα επίπεδο τεχνητής νοημοσύνης από τους καλύτερους πενήντα!

    Τώρα, μπορεί σε αυτό το παιχνίδι να μη δίνεται η ευκαιρία σε κάποιον να υποδυθεί έναν ρόλο, για παράδειγμα τον ρόλο του μάγου της φωτιάς. Ωστόσο, το γεγονός ότι δίνεται η δυνατότητα στον παίκτη να «πλάσει» το παιχνίδι του, θα έλεγα ότι είναι ένα στοιχείο ρολοπαιξίας. Ναι μεν υπάρχουν οι κανόνες και δεν υπάρχει μυθοπλασία, αλλά ο παίκτης δημιουργεί το δικό του παιχνίδι, το δικό του στυλ παιχνιδιού αν θέλετε. Ένα τέτοιο παιχνίδι θα μπορούσε να εισάγει ένα παίκτη στην ρολοπαιξία, θα μπορούσε να είναι ο εμπνευστής για ένα δυναμικό παίκτη ρολοπαιξίας.
    Δείτε το, σας το συνιστώ ανεπιφύλακτα και ίσως να παίξουμε και καμιά παρτίδα μαζί, γιατί όχι…

  8. Αντώνιος Σ. said

    Του ρίχνω μια ματιά αλλά δεν καταλαβαίνω ποια διαφορά έχει από τα πιο γνωστά συλλεκτικά καρτοπαίχνιδα όπως το Μάτζικ: Δε Γκάδερινγκ ή το Κωλ Οφ Κθούλου της Φάντασυ Φλάιτ. Τί στοιχεία ρολοπαιξίας περιέχει που δεν περιέχουν τα άλλα; Και ιδίως, πώς ρολοπαίζεις δικτυακά, αν, όπως καταλαβαίνω, δεν είσαι σε επικοινωνία με τον συμπαίκτη σου; Ασχολήθηκα ελάχιστα με τα συλλεκτικά καρτοπαίχνιδα, ηλεκτρονικά ή μη (έχοντας το καταπληκτικό Μύθος της Χαόσιουμ), και πραγματικά δεν ξέρω.

    Γράφεις: ‘Ωστόσο, το γεγονός ότι δίνεται η δυνατότητα στον παίκτη να «πλάσει» το παιχνίδι του, θα έλεγα ότι είναι ένα στοιχείο ρολοπαιξίας.’

    Αν αυτό ίσχυε, με δεδομένο ότι όλα τα παιχνίδια, τα επιτραπέζια, τα πνευματικά, τα αθλητικά κλπ δίνουν στον παίκτη τη δυνατότητα να ‘πλάσει’ το παιχνίδι του κατά το δοκούν (αλλιώς θα παιζόταν μόνα τους και ο παίκτης θα ήταν περιττός), θα έπρεπε να θεωρούνται ότι φέρουν στοιχεία ρολοπαιξίας: Οι Άποικοι του Κατάν, το μπάσκετ, το σκάκι, το πόκερ, το μπόουλινγκ, οι προσομοιώσεις του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου.

    Κάτι που προφανώς δεν ισχύει.

    Από την άλλη το Λαντς Μάνευ, το Μυγχάουζεν, το Μια Φορά Κι Έναν Καιρό έχουν ένα ή περισσότερα ίχνη ρολοπαιξίας και μπορείς ενδεχομένως να βάλεις κι άλλα: στο ΛΜ είναι απαίτηση του παιχνιδιού να προσβάλλεις τον συμπαίκτη σου για να έχει αποτέλεσμα η κάρτα. Στο Μια Φορά και στον Μυγχάουζεν, πρέπει να πεις μια ιστορία, υπό διαφορετικούς όρους στο καθένα. Αν δεν το κάνεις, το παιχνίδι δεν παίζεται.

    Απλά δεν καταλαβαίνω τί διαφοροποιεί αυτό το παιχνίδι από άλλα (που είναι πολύ εγγύτερα στη ρολοπαιξία από αυτό) για να χρήζει ιδιαίτερης μνείας, και ειδικά με τα εύσημα που του αποδίδεις. Η τελευταία σου παράγραφος όμως μπορεί να αφορά οποιοδήποτε παιχνίδι.

    Γιατί λοιπόν το συγκεκριμένο;

  9. Αντώνης Χ. said

    Χμ.. ναι, έχεις όντως παίξει και άλλα ηλεκτρονικά παιχνίδια καρτών; γιατί έχω την εντύπωση ότι αυτά που αναφέρεις δεν είναι ηλεκτρονικά…μπορεί βέβαια να κάνω και λάθος, διόρθωσε με αν κάνω λάθος, είσαι ευπρόσδεκτος.

    Τώρα, όσο αφορά τη ρολοπαιξία σε αθλήματα θα διαφωνίσω στο προφανές σου. Πιστεύω ότι ειπάρχει ρολοπαικτική δραστηριότητα αλλά σίγουρα δεν υπάρχει στο επίπεδο της μυθοπλασίας, όπως πολύ ωραία αναλύεται σε άλλο σχετικό ανάρτημα. Και το δήλωσα στο δικό μου ανάρτημα ότι το παιχνίδι αυτό δεν είναι μυθοπλαστικό αν κα αυτό είναι υπό συζήτηση…

    Όταν λέω ότι μπορεί ο παίκτης να πλάσει το παιχνίδι εννοώ να κάνει κάτι που δεν κάνει στην μονόπολη ή στο φιδάκι. Τα γνωστά επιτραπέζια παιχνίδια σου παραθέτουν ένα σύστημα κανόνων και εσύ τους ακολουθείς και παίζεις. Κάθε φορά το παιχνίδι έχει τα ίδια μέσα: πιονάκια, ζάρια και ότι άλλο. Στο έλεμεντς διαφοροποιείται το κατάστρωμα… κατά βούληση βέβαια. Άρα στην σύγκρισή του με αυτά τα παιχνίδια, σίγουρα δεν γίνεται το ίδιο πράγμα. Στο σκάκι δεν σου δίνεται η ικανότητα να διαλέξεις π.χ. με ποιά κομμάτια θα παίξεις.

    Εφόσον προσπαθούμε να δώσουμε μια ερμηνεία μέσα από το ιστολόγιο, ακόμα και για το τι είναι ρολοπαιξία, δεν νομίζω ότι είναι σκόπιμο να θεωρούμε προφανές ότι αυτή υπάρχει κάπου ή δεν υπάρχει… εκτός και αν είναι… προφανές! Αφού αυτό δεν προσπαθούμε να αναλύσουμε; αυτό δεν μας ενδιαφέρει όλους; Αυτό δεν μας δίνει την όρεξη για να ασχοληθούμε σε επίπεδο χόμπυ αν θες με κάτι δημιουργικό και ταυτόχρονα διασκεδαστικό;…γιατί αν δεν με διασκέδαζε να μιλήσω για τα σχετικά θέματα δεν θα έμπαινα στην διαδικασία να συναναστραφώ. Και νομίζω ότι ισχύει για όλους… ωστόσο δεν το θεωρώ προφανές.

    Στο συγκεκριμένο παιχνίδι βέβαια δηλώνω ότι το στοιχείο της ρολοπαιξίας έγκυται στην παραμετροποίηση του μέσου, δηλαδή των καρτών.

    Σε σύγκριση με τα άλλα παιχνίδια καρτών, εδώ θα σου πω εγώ ότι δεν γνωρίζω, αλλά σίγουρα ο τρόπος με τον οποίον δουλεύει το έλεμεντς δεν θα μπορούσε να παιχτεί σαν κλασσικό συλλεκτικό παιχνίδι καρτών λόγω του τρόπου εφαρμογής του. Δηλαδή έχει πολλούς υπολογισμούς, που αν γινόντουσαν από τους παίκτες θα έβγαινε εκτός ατμόσφαιρας. Για παράδειγμα οι διάφοροι τρόποι ενεργιακής αναγόμωσης σε κουάντα αλλά και κάτι ακόμα: αν προσπαθούσε κάποιος να πλασάρει το έλεμεντς σαν κλασσικό παιχνίδι καρτών φαντασίας θα έπρεπε να φτιάξει πάρα πολλές παραπάνω κάρτες από τις 144 βασικές και πραγματικά δεν υπάρχει όριο, ιδιαίτερα από την στιγμή που όπως διαπίστωσες και εσύ, μπορείς να έχεις όσα πίλαρς θες εσύ. Αυτό θα μπορούσε να διορθωθεί αλλά θα καθιστούσε εντελώς αναγκαία την χρησιμοποίηση χαρτιού και μολυβιού, πάλι εις βάρους της ατμόσφαιρας- μιλώ πάντα για το έλεμεντς.

    Το συγκεκριμένο παιχνίδι μου άρεσε πάρα πολύ από όλες τις απόψεις. Ωστόσο, εάν μου έδινες ένα άλλο στο ίδιο στυλ αλλά καλύτερο δεν θα μου άρεζε για τον πολύ απλό λόγο ότι ενθούσιάζομαι μια φορά σαν άνθρωπος με κάποια πολύ καλή ιδέα. Εάν έβλεπα κάτι παραπλήσιο δεν θα με ενθουσίαζε τόσο, ακόμα και αν το παραπλήσιο προηγούταν σε έκδοση. Επείσης ο ενθουσιασμός με κάτι δεν έρχεται απαραίτητα μετά από ενημέρωση γύρω από αυτό το κάτι. Προκείπτει και βάζει σε λειτουργία τον αυθορμητισμό. Το συγκεκριμένο λοιπόν,… γιατί έτσι απλά με ενθουσίασε και ήθελα να το μοιραστώ μαζί σας.

  10. Αντώνιος Σ. said

    Το Μάτζικ: Δε Γκάδερινγκ είχε βγάλει και έκδοση σε Η/Υ την οποία έχω, αλλά ήταν τραγική. Πράγματι, αναφερόμουν σε επιτραπέζια συλλεκτικά καρτοπαίχνιδα. Η απορία μου ωστόσο παραμένει. Σε θεωρητικό επίπεδο, και σεβόμενος πλήρως το ότι το συγκεκριμένο παιχνίδι σε ενθουσίασε και θεώρησες σκόπιμο να το μοιραστείς, προσπαθώ να σκεφτώ πώς και γιατί θα έκανε κάποιον δυναμικό ρολοπαίκτη, όπως έγραψες, σε σχέση πχ με το (μη ρολοπαικτικό) Χήροκουεστ το οποίο δεν έπαιξα ποτέ αλλά ήταν η αφορμή για να γίνω ρολοπαίκτης. Ή οι Άποικοι του Κατάν, το οποίο σε βάζει στη λογική του αριστουργηματικού ρολοπαικτικού Πεντράγκον, δεν έχει όμως στοιχεία ρολοπαιξίας. Ή οποιοδήποτε άλλο, αδιάφορο ποιο. Πέρα από το θέμα του γούστου και των προβολών που κάνουμε σε αυτά που μας περιβάλλουν, υπάρχουν και οι λογικές εξηγήσεις.

    Γράφεις ότι στο παιχνίδι αυτό ‘το στοιχείο της ρολοπαιξίας έγκυται στην παραμετροποίηση του μέσου’. Αυτό όμως είναι λάθος. Η παραμετροποίηση των κανόνων δεν αποτελεί απόδειξη ρολοπαιξίας. Υπάρχουν παιχνίδια ρόλων χωρίς καμία παραμετροποίηση. Αντιστρόφως, όσα επιτραπέζια ή ηλεκτρονικά είχαν τέτοια στοιχεία, θα μπορούσαν να δρέψουν ρολοπαικτικές δάφνες για ίδιον όφελος. Τουτέστιν: κάθε συλλεκτικό καρτοπαίχνιδο, ηλεκτρονικό ή μη. Τα αμέτρητα μη συλλεκτικά επιτραπέζια τα οποία σε κάθε γύρο επιτρέπουν την εναλλαγή ρόλων ως μηχανισμό παραμετροποίησης επιλογών για την επίτευξη αποτελέσματος όπως το Σίταντελς (η αρχική έκδοσή του στα γερμανικά: Όνε Φρουχτ Ουντ Άντελ), το Πουέρτο Ρίκο, το Τουάιλαϊτ Ιμπέριουμ 3. Τα πολεμικά παιχνίδια στα οποία επιλέγεις τη σύνθεση και το στήσιμο της στρατιάς σου, είτε παίζονται με φιγούρες (με ‘μινιατούρες’, που λέει πολύς κόσμος, όπως το Γουαρχάμμερ ή το Τάιντ Οφ Άιρον) είτε με σημειωτές.

    Τίποτα από αυτά όμως δεν είναι ρολοπαικτικό. Κι ούτε το διατείνονται βέβαια.

    Αντιστοίχως κριτήριο δεν είναι το ότι αναλαμβάνεις έναν χαρακτήρα/ήρωα. Τότε στο Χήροκουεστ ή στο (ηλεκτρονικό) Σούπερ Μάριο θα μπορούσες να ισχυριστείς ότι παίζονται ρόλοι, ή στο Φίφα 11 (όπου αναλαμβάνεις μια ολόκληρη ποδοσφαιρική ομάδα). Ούτε το ότι εκτυλίσσεται σε κόσμο φαντασίας. Ρόλους μπορείς να παίξεις σε κόσμους τρόμου, νουάρ, επιστημονικής φαντασίας κλπ.

    Άλλη είναι η διαφορά. Και για να κάνουμε μια προεπισκόπηση για τα προσεχώς, να παραθέσω την άποψη του Τζον Κιμ στην οποία προσχωρώ απολύτως, σε μετάφραση Βασίλη Κ.

    ‘Η διαφορά μεταξύ ενός πιονιού και ενός χαρακτήρα σε παιχνίδι ρόλων είναι το κατά πόσον ο παίκτης μπορεί να απαντήσει ‘όχι, ο χαρακτήρας μου δεν θα το έκανε αυτό’, εάν κάποιος που παρατηρεί το παιχνίδι του προτείνει συγκεκριμένη κίνηση,. Όταν αυτό συμβαίνει ή ενδέχεται να συμβεί, τότε σε ένα βαθμό παίζονται ρόλοι. Αυτή η απλή διάκριση καθιστά τα παιχνίδια ρόλων ριζικά διαφορετικά από τα υπόλοιπα παιχνίδια.’

    Είναι λοιπόν προφανές. :ο)

    Προς Θεού: δεν λέω ότι κακώς σου άρεσε το Έλεμεντς ή ότι είναι παράλογο το ότι προβάλεις στοιχεία ρολοπαιξίας πάνω του. Έχω ενθουσιαστεί πολλές φορές με πανέμορφα, πάνεξυπνα, καταπληκτικά επιτραπέζια ή ηλεκτρονικά στα οποία σκεφτόμουν πώς να προσδώσω ρολοπαικτικά στοιχεία… …για να διαπιστώσω, μετά την (προφανή) αποτυχία μου να επανεφεύρω τον τροχό, ότι είτε δεν έχουν καθόλου ρολοπαιξία είτε απειροελάχιστα ψήγματά της. Κάτι που εξηγεί άλλωστε και τις απορίες τις αρχικής μου ανάρτησης για το πως αντιλαμβανόμαστε τα παιχνίδια αυτά.

  11. Γιώργος said

    Επίσης: http://burtonstory.com/

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: