ζεστό κακάο

θεωρία και πρακτική των παιχνιδιών ρόλων

Και πώς ξεκίνησε το ιστολόγιο;

Posted by Βασίλης Κ. στο 24/04/2010

Όχι τίποτ’ άλλο, αλλα η μνήμη μου δέν με πάει τόσα χρόνια πίσω όσο του Αντώνιου. Απο κείνα τα χρόνια θυμάμαι κυρίως εικόνες που δέν θα λέγαν τίποτε σε κανέναν παρα στους συμπαίκτες, αναμνήσεις για ριγιούνιον δηλαδή. Γι’ αυτό λέω να πώ δυο πράγματα για την προϊστορία αυτού του ιστολογίου, που δέν είναι δά και τόσο μεγάλη.

Ξεκινάει για μένα γύρω στις αρχές του αιώνα. Έχοντας πίσω μας ήδη σχεδόν δεκαετία παίζοντας ρόλους, προχωρούσαμε συχνά με τους συμπαίκτες σε συζητήσεις που ξέφευγαν απο τις συνηθισμένες κουβέντες που θα περίμενες ν’ ακούσεις μετά απ’ τη συνάντηση: «Γιέεεα! Τα έσκισα εκείνα τα όρκ, ντίντεντ άι; Και μιλάμε, πόσα;, τρία χιτ πόιντ ζημιά; Είμαι θεός ή ημίθεος;»· ή: «Καλά, δέ μπορώ να το πιστέψω… Σέιβ δεν χάσαμε, τα εικοσάρια τα ρίχναμε για πλάκα, κι’ εκείνος έβγαζε συνέχεια τέρατα… Ε εντάξει ρε φίλε, άμα θές να παρατήσεις το παιχνίδι επειδή βρήκες γκόμενα, πές το, μή σκοτώνεις τη μισή ομάδα κοψοχρονιά να πούμε!»· ή ακόμη: «Παιδιά, έχει πάει μία, έχω λιώσει στη νύστα, και αύριο γράφουμε Χημεία πρώτη ώρα… άμα ξανακάτσω τόσο αργά εμένα να με χέστε».

Καμιά φορά λοιπόν πιάναμε μετά τη συνάντηση κουβέντες που θ’ άρχιζαν ώς εξής: «Και τελικά ρ’ εσείς, τί τα χρειαζόμαστε τα ζάρια; Άμα θές να βάλεις τύχη στο παιχνίδι ένα κέρμα δέν αρκεί; Γιατί δηλαδή τόσοι κανόνες;»· ή: «Καλός ο κόσμος σου ρε φίλε, αλλα μές στην ασυνέπεια. Τί δουλειά έχουν οι σαμουράι με τον Όσιρι; Ούτε ο Τί Ες Άρ να ήσουνα»· ή ακόμη: «Και τελικά ρε παιδιά, χωρίς πλάκα, αλλα τί εστί ρόλπλέινγκ;»

Απο ‘κεί και πέρα ξεκίνησε για μένα ένας ευρύτερος θεωρητικός προβληματισμός γύρω απο τη δραστηριότητα. Δέν ήταν πολλοί οι φίλοι με τους οποίους άντεχε η κουβέντα σ’ αυτό το στίλ, αλλα με τους καναδυό που άντεχε ήταν βάλσαμο. Και δέν μέναμε στα λόγια: παίξαμε σε μή εμπορικούς κόσμους (εντελώς δικούς μας ή παρμένους απο άλλες τέχνες), με διαφορετικά μέσα (πιχί διαδικτυακά), ασυνήθιστους χαρακτήρες (απο τέρατα αλα Κλάιβ Μπάρκερ ώς και αιμοσφαίρια!), με ένα σωρό συστήματα κανόνων μέ ή χωρίς ζάρια, και πάει λέγοντας. Και αντίστροφα, όλο και ωρίμαζαν οι συζητήσεις με αφορμή τους πειραματισμούς μας, και όλο και πιό εθιστικό γινότανε το πράμα. Ώσπου αποφάσισα κάποτε να βάλω τις όποιες σκέψεις μου κάτω, ν’ αρχίσω να τις γράφω δηλαδή.

Στο μεταξύ τά ‘φερε έτσι η ζωή που έπαψα να παίζω συστηματικά. Μακριά απο τη δραστηριότητα και απ’ τους παλιούς συμπαίκτες, ο μόνος τρόπος να αντλώ ερεθίσματα πλέον γι’ αυτά ήταν απ’ το διαδίκτυο, άν και ακόμη δέν ήξερα να παίζω ίντερνετ καλά και δέν είχα βρεί τους κατάλληλους χώρους για να συζητάω. Διαδικτυακά έγινε πάντως και ξαναβρεθήκαμε με τον Αντώνιο –στη ζωή που είχαμε χαθεί για χρόνια– και μοιραία συνέβη να πιάσουμε μαζί μιά κουβέντα σ’ ένα άσχετο φόρουμ, οπου βρεθήκαμε οι δυό μας με καναδυό ακόμη να αντιδικούμε με άλλους τόσους πάνω στη ρολοπαιξία. Και πού ήταν η διαφωνία; Όπως το είχα καταλάβει προσωπικά, στο άν αρμόζει να μιλάει κανείς για τα παιχνίδια ρόλων «στα σοβαρά».

Εγώ, ο Αντώνιος κι’ ένας άλλος φίλος απο κείνη τη συζήτηση, ο Γιώργος, αποφασίσαμε τότε να στήσουμε ένα νέο χώρο συζητήσεων οπου το παραπάνω ερώτημα θα απαντιέται εξαρχής καταφατικά. Δουλεύαμε πάνω στο φόρουμ απο το καλοκαίρι του 2005 και για πάν’ απο δύο χρόνια, με πολύ κέφι στην αρχή, και κατα περιόδους εξαντλητικά. Όμως, τά ‘φερε έτσι η ζωή και το σχέδιο ατόνησε ώσπου ναυάγησε. Γι’ αυτή τη ζωή μιλάω, που τα έχει μ’ άλλον, όπως λένε.

Και για δύομισι χρόνια πάλι απραξία.

Μέχρι που πρίν λίγο καιρό, με άσχετη αφορμή, θυμήθηκα πάλι τις παλιές εκείνες συζητήσεις και την παλιά εκείνη πώρωση. Και τα παλιά εκείνα γραπτά, που όσο τ’ αφήνεις θαμμένα τόσο αυτά σε στοιχειώνουν καμιά φορά. Και εφόσον στο μεταξύ έμαθα να παίζω ίντερνετ λίγο καλύτερα (το τερματίζω άνετα με τρία εικοσάρικα πλέον), είπα να ξαναβρώ τον παλιό ντιέμ και να του πώ: «τη σερμαγιά την έχουμε και κρίμα να πάει χαμένη· αναλαμβάνω τα τεχνικά, αναλαμβάνεις την οργάνωση;» –γιατί, μεταξύ μας, ώς ντιέμ ας μήν πώ, αλλα ώς οργανωτής ο Αντώνιος σκίζει.

Κάπως έτσι έγινε λοιπόν και καταλήξαμε εδώ. Μάλιστα, σε ιστολόγιο και όχι σε φόρουμ, για συγκεκριμένους λόγους, ο κυριότερος απο τους οποίους –άς το παραδεχτούμε κι’ αυτό απ’ την αρχή, για τους καλούς λογαριασμούς– είναι οι ιδιαίτεροι ρυθμοί ζωής. Της ίδιας αυτής ζωής που λέγαμε επάνω.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: